Мҳо зўрмндӣ макун бо кион

مها زورمندی مکن با کهان

Ки бар як нмт менамонад ҷаҳон

که بر یک نمط می‌نماند جهان

Сари панҷаи нотавон бар мапӣч

سر پنجهٔ ناتوان بر مپیچ

Кигар даст ёбад броиӣ ба ҳеҷ

که گر دست یابد برآیی به هیچ

Адуро ба кучак набояд шимурд

عدو را به کوچک نباید شمرد

Ки кӯҳ калон дидам аз санги хирад

که کوه کلان دیدم از سنگ خرد

Набинӣ ки чун бо ҳам оянд мӯр

نبینی که چون با هم آیند مور

зи шерон ҷангӣ бароранд шӯр

ز شیران جنگی برآرند شور

На мӯрӣ ки мӯе каз он камтар аст

نه موری که مویی کز آن کمتر است

Чу пар шуд зи занҷир муҳкамтар аст

چو پر شد ز زنجیر محکمتر است

Мабар гуфтамат пои мардуми зи ҷой

مبر گفتمت پای مردم ز جای

Ки оҷизи шӯйгар даройии зи пой

که عاجز شوی گر درآیی ز پای

Дили дӯстони ҷамъи беҳтар ки ганҷ

دل دوستان جمع بهتر که گنج

Хазинаи тиҳӣ ба ки мардум ба ранҷ

خزینه تهی به که مردم به رنج

Миндоз дар пои кор касе

مینداز در پای کار کسی

Ки уфтад ки дар поиши уфтии басӣ

که افتد که در پایش افتی بسی

Таҳаммул кун эй нотавон аз қавӣ

تحمل کن ای ناتوان از قوی

Ки рӯзии тавонотар аз ваии шӯй

که روزی تواناتر از وی شوی

Ба ҳиммат барор аз стиҳндаҳи шӯр

به همت برآر از ستیهنده شور

Ки бозуии ҳиммат ба аз дасти зӯр

که بازوی همت به از دست زور

Лаби хушки мазлӯмро гӯи биханд

لب خشک مظلوم را گو بخند

Ки дандон золим бихоҳанд кунад

که دندان ظالم بخواهند کند

Ба бонги дуҳули хоҷаи бедори гашт

به بانگ دهل خواجه بیدار گشت

Чаҳ донад шаби посбон чун гузашт ?

چه داند شب پاسبان چون گذشت؟

Хӯрд корвонии ғами бори хеш

خورد کاروانی غم بار خویش

Насузад дилаш бар хари пушти риш

نسوزد دلش بر خر پشت ریش

Гирифтам каз афтодагони нестӣ

گرفتم کز افتادگان نیستی

Чу афтодаи бинӣ чаро нестӣ ?

چو افتاده بینی چرا نیستی؟

Бар инат бигӯям яке саргузашт

بر اینت بگویم یکی سرگذشت

Ки сустӣ буд зин сухан даргузашт

که سستی بود زین سخن درگذشت