Чунон қаҳт солӣ шуд андари димишқ
چنان قَحط سالی شد اندر دمشق
Ки ёрон фаромӯш карданд ишқ
که یاران فراموش کردند عشق
Чунон осмон бар замин шуд бахил
چنان آسمان بر زمین شد بَخیل
Ки лаб тар накарданд , заръ ва нахайл
که لب تَر نکردند، زرع و نَخیل
Бхўшиди сарчашмаҳои қадим
بخوشید سرچشمههای قدیم
Намонад об , ҷузи оби чашми ятем
نَمانْد آب، جز آبِ چشمِ یتیم
Набӯдӣ ба ҷузи оҳи беваи занӣ
نبودی بهجز آهِ بیوهْ زنی
Агар бар шудӣ дӯдӣ аз равзанӣ
اگر بَر شدی دودی از روزَنی
Чу дарвеш беранг дидам дарахт
چو درویشِ بیرنگْ دیدم درخت
Қавии бозувон , сусту дармондаи сахт
قوی بازوان، سُست و درمانده سخت
На дар кӯҳи сабзӣ на дар боғи шх
نه در کوه سبزی نه در باغ شَخ
Малахи бӯстони хӯрда , мардуми малах
ملخْ بوستان خورده، مَردُمْ ملخ
Дар он ҳол , пеши омадами дӯстӣ
در آن حال، پیش آمدم دوستی
Аз ӯ монда бар устихон , пӯстӣ
از او مانده بر استخوان، پوستی
Вгрчаҳ ба макунат , қавии ҳол буд
وگرچه به مُکنت، قوی حال بود
Худованди ҷоҳу зару мол буд
خداوندِ جاه و زر و مال بود
Бадв гуфтам : эй ёри покизаи хуй
بدو گفتم: ای یارِ پاکیزهخوی
Чаҳ дармондагӣ пешат омад ? бигӯӣ
چه درماندگی پیشت آمد؟ بگوی
Буғурред бар ман , ки ақлат куҷост ?
بغُرّید بر من، که عقلت کجاست؟
Чу доне ва пурсӣ , саволат хатост
چو دانیّ و پُرسی، سؤالت خطاست
Набинӣ ки сахтӣ ба ғоят расед ?
نبینی که سختی به غایت رسید؟
Машаққат ба ҳад ниҳоят расед ?
مَشَقَّت به حَدِّ نَهایت رسید؟
На борон ҳаме ояд аз осмон
نه باران همی آید از آسمان
На бар меравад , дӯди Фрёдхўон
نه بَر میرود، دودِ فریادخوان
Бадв гуфтам : охири туро бок нест
بدو گفتم: آخِر تو را باک نیست
Кашад заҳр , ҷое ки тирёк нест
کُشَد زَهر، جایی که تریاک نیست
Гар аз нестӣ дайгарӣ шуд ҳалок
گر از نیستی دیگری شد هلاک
Туро ҳаст , бтро зи тӯфон чаҳ бок ?
تو را هست، بَط را ز طوفان چه باک؟
Нигаҳ кард ранҷида дар ман фақиҳ
نگه کرد رنجیده در منْ فَقیه
Нигаҳ кардани олами андари сафеҳ
نگه کردنِ عالِمْ اندر سَفیه
Ки мард арча бар соҳиласт , эй рафиқ
که مَرد ارچه بر ساحل است، ای رفیق
Наёсоеду дӯстонаши ғариқ
نیاساید و دوستانش غَریق
Ман аз бенавои ним рӯй зард
من از بینوایی نِیَم رویْ زرد
Ғами бенавоён , рухам зард кард
غمِ بینوایان، رُخَم زرد کرد
Нахоҳад ки бинад хирадманд , риш
نخواهد که بیند خردمند، ریش
На бар узви мардум , на бар узви хеш
نه بر عُضوِ مردم، نه بر عُضوِ خویش
Яке аввал аз тндрстони манам
یکی اول از تَندُرُستانْ منم
Ки ришӣ бубинам билразад танам
که ریشی ببینم بلرزد تنم
Мнғс буд айш он тундараст
مُنَغَّص بُوَد عیش آن تندرست
Ки бошад ба паҳлавии бемори суст
که باشد به پهلوی بیمارِ سست
Чу байнам ки дарвеш мискин нахурд
چو بینم که درویشِ مسکین نخورد
Ба коми андарам , луқма заҳрасту дард
به کامْ اَندَرَم، لُقمه زهر است و درد
Якеро ба зиндон дараш дӯстон
یکی را به زندانْ درش دوستان
Куҷо монадаш , айш дар бӯстон ?
کجا مانَدَش، عیشِ در بوستان؟