Шабии дӯди халқ оташӣ барфурӯхт

شبی دود خلق آتشی برفروخت

Шунидам ки Бағдод нимӣ бсухт

شنیدم که بغداد نیمی بسوخت

Яке шукр гуфт андарони хоку дӯд

یکی شکر گفت اندران خاک و دود

Ки дукони моро газандӣ набӯд

که دکان ما را گزندی نبود

Ҷаҳондида Эй гуфташ эй булҳавас

جهاندیده‌ای گفتش ای بوالهوس

Туро худ ғами хештан буду бас ?

تو را خود غم خویشتن بود و بس؟

Писандӣ ки шаҳрӣ бисӯзад ба нор

پسندی که شهری بسوزد به نار

Агар чаҳ сироят буд бар канор ?

اگر چه سرایت بود بر کنار؟

Ба ҷуз сангдил нокунад меъдаи танг

به جز سنگدل ناکُنَد معده تنگ

Чу бинад касон бар шиками бастаи санг

چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ

Тавонгари худ он луқма чун мехӯрд ?

توانگر خود آن لقمه چون می‌خورد‌؟

Чу бинад ки дарвеш хӯн мехӯрд ?

چو بیند که درویش خون می‌خورد؟

Магӯ тундарастаст ранҷури дор

مگو تندرست است رنجور‌دار

Ки май печад аз ғуссаи рнҷўрўор

که می‌پیچد از غصه رنجوروار

Тнкдл чу ёрон ба манзил расанд

تنکدل چو یاران به منزل رسند

Нхсбд ки вомондагон аз писанд

نخسبد که واماندگان از پسند

Дил подшоҳон шавад боркаш

دل پادشاهان شود بارکش

Чу бенанд дар гули хари хоркаш

چو بینند در گل خر خارکش

Агар дар сарои саодат кас аст

اگر در سرای سعادت کس است

зи гуфтори саъдяши ҳарфӣ бас аст

ز گفتار سعدیش حرفی بس است

Ҳаминат басандаи сет агар бишинавӣ

همینت بسنده‌ست اگر بشنوی

Кигар хори кории самани ндрўӣ

که گر خار کاری سمن ندروی