зи дарёии Аммони баромад касе

ز دریای عمان برآمد کسی

Сафар карда ҳомӯну дарёи басӣ

سفر کرده هامون و دریا بسی

Араби дидау тарку тоҷику рӯм

عرب دیده و ترک و تاجیک و روم

з ҳар ҷинс дар нафаси покаши улӯм

ز هر جنس در نفس پاکش علوم

Ҷаҳон гаштау дониши андӯхта

جهان گشته و دانش اندوخته

Сафар карда ва суҳбат омӯхта

سفر کرده و صحبت آموخته

Ба ҳайкали қавӣ чун тноўри дарахт

به هیکل قوی چون تناور درخت

Валикини фурӯи монда бе барги сахт

ولیکن فرو مانده بی برگ سخت

Ду сад рқъаҳи болои ҳам дӯхта

دو صد رقعه بالای هم دوخته

зи ҳроқ ва ӯ дар миёни сӯхта

ز حراق و او در میان سوخته

Ба шаҳрӣ дар омад зи дарёи канор

به شهری در آمد ز دریا کنار

Бузургӣ дар он ноҳити шаҳриёр

بزرگی در آن ناحیت شهریار

Ки табъии накӯномӣ андеш дошт

که طبعی نکونامی اندیش داشت

Сари аҷз дар пой дарвеш дошт

سر عجز در پای درویش داشت

Бишустанд хидматгузорони шоҳ

بشستند خدمتگزاران شاه

Сару тан ба ҳаммомаш аз гирди роҳ

سر و تن به حمامش از گرد راه

Чу бар остони малики сари ниҳод

چو بر آستان ملک سر نهاد

Ниёйиши кунони даст бар бар ниҳод

نیایش کنان دست بر بر نهاد

Даромад ба айвони шоҳаншаҳӣ

درآمد به ایوان شاهنشهی

Ки бахтати ҷавони боду давлати раҳе

که بختت جوان باد و دولت رهی

Нарафтам дар ин мамлакати манзилӣ

نرفتم در این مملکت منزلی

Каз осеб озурда дидам дилӣ

کز آسیب آزرده دیدم دلی

Надидам касе саргарон аз шароб

ندیدم کسی سرگران از شراب

Магари ҳам харобот дидам хароб

مگر هم خرابات دیدم خراب

Маликро ҳамин малики перояи бас

ملک را همین ملک پیرایه بس

Ки розӣ нагардад ба озори кас

که راضی نگردد به آزار کس

Сухан гуфту домон гавҳар фишонд

سخن گفت و دامان گوهر فشاند

Ба нутқӣ ки шаҳи остини брФшонд

به نطقی که شه آستین برفشاند

Писанд омадаш ҳасани гуфтори мард

پسند آمدش حسن گفتار مرد

Ба назд худаш хонд ва икром кард

به نزد خودش خواند و اکرام کرد

Зараш доду гавҳар ба шукри қудум

زرش داد و گوهر به شکر قدوم

Бпрсидш аз гавҳару зоду бум

بپرسیدش از گوهر و زاد و بوم

Бигуфт ончӣ пурседаш аз саргузашт

بگفت آنچه پرسیدش از سرگذشت

Ба қурбати зи дигари касон бар гузашт

به قربت ز دیگر کسان بر گذشت

Малик бо дили хеш бо гуфту гӯ

ملک با دل خویش با گفت و گو

Ки даст вазорат сипорад бадв

که دست وزارت سپارد بدو

Валикини батадрӣҷ то анҷуман

ولیکن بتدریج تا انجمن

Ба сустии нхнднд бар рои ман

به سستی نخندند بر رای من

Ба ақлаш бибояд нахуст озмуд

به عقلش بباید نخست آزمود

Ба қадари ҳунар пойгоҳаш фузуд

به قدر هنر پایگاهش فزود

Барад бар дил аз ҷаври ғами борҳо

برد بر دل از جور غم بارها

Ки но озмуда кунад корҳо

که نا آزموده کند کارها

Чу қозӣ ба фикрат нависад сҷл

چو قاضی به فکرت نویسد سجل

Нагардад зи дсторбндони хаҷал

نگردد ز دستاربندان خجل

Назар кун чу сӯфори дорӣ ба шаст

نظر کن چو سوفار داری به شست

На онгаҳ ки партоб кардӣ зи даст

نه آنگه که پرتاب کردی ز دست

Чу Юсуф касе дар салоҳу тамиз

چو یوسف کسی در صلاح و تمیز

Ба як сол бояд ки гардад азиз

به یک سال باید که گردد عزیز

Ба айём то бар наёяд басӣ

به ایام تا بر نیاید بسی

Нишоед расӣдан ба ғӯр касе

نشاید رسیدن به غور کسی

з ҳар навъи ахлоқ ӯ кашф кард

ز هر نوع اخلاق او کشف کرد

Хирадманду покизаи дайн буд мард

خردمند و پاکیزه دین بود مرد

Накӯ сираташ диду равшани қиёс

نکو سیرتش دید و روشن قیاس

Сухани санҷу миқдори мардуми шинос

سخن سنج و مقدار مردم شناس

Ба рой аз бузургон мааш дид ва беш

به رای از بزرگان مهش دید و بیش

Нишондаши зибардасти дастури хеш

نشاندش زبردست دستور خویش

Чунон ҳикмату маърифати кори баст

چنان حکمت و معرفت کار بست

Ки аз амр ва наяш дарунии нахуст

که از امر و نهیش درونی نخست

Дар оварад мулкӣ ба зери қалам

در آورد ملکی به زیر قلم

Каз ӯ бар вуҷӯдӣ наомад ?илам

کز او بر وجودی نیامد الم

Забони ҳамаи ҳарф гирон бибаст

زبان همه حرف گیران ببست

Ки ҳарфии бадаш бар наомад зи даст

که حرفی بدش بر نیامد ز دست

Ҳасудӣ ки як ҷӯ хиёнат надид

حسودی که یک جو خیانت ندید

Ба кораш наомад чу гандум тапид

به کارش نیامد چو گندم تپید

зи равшани дилаши малик партав гирифт

ز روشن دلش ملک پرتو گرفت

Вазири куҳанро ғам нав гирифт

وزیر کهن را غم نو گرفت

Надид он хирадмандро рахна Эй

ندید آن خردمند را رخنه‌ای

Ки дар вай тавонад задани таъна Эй

که در وی تواند زدن طعنه‌ای

Амину бад андеш таштанду мӯр

امین و بد اندیش طشتند و مور

Нишоед дар ӯ рахна кардан ба зӯр

نشاید در او رخنه کردن به زور

Маликро ду хуршеди талъати ғулом

ملک را دو خورشید طلعت غلام

Ба сар бар , камари баста будӣ мудом

به سر بر، کمر بسته بودی مدام

Ду покизаи пайкар чу ҳуру парӣ

دو پاکیزه پیکر چو حور و پری

Чу хуршеду моҳ аз сдигри барӣ

چو خورشید و ماه از سدیگر بری

Ду сӯрат ки гуфтӣ яке нест беш

دو صورت که گفتی یکی نیست بیش

Намӯда дар ойӣнаи ҳамтои хеш

نموده در آیینه همتای خویش

Суханҳои донои ширини сухан

سخنهای دانای شیرین سخن

Гирифт андари он ҳар ду шамшоди бен

گرفت اندر آن هر دو شمشاد بن

Чу диданди коўсоФ ва халқаш накӯаст

چو دیدند کاوصاف و خلقش نکوست

Ба табъаши ҳавохоҳи гаштанду дӯст

به طبعش هواخواه گشتند و دوست

Дар ӯ ҳам асар кард майли башар

در او هم اثر کرد میل بشر

На майлӣ чу кӯтоҳи байнон ба шар

نه میلی چو کوتاه‌بینان به شر

Аз осоиш онгаҳ хабар доштӣ

از آسایش آنگه خبر داشتی

Ки дар рӯй эшон назар доштӣ

که در روی ایشان نظر داشتی

Чу хоҳӣ ки қудрат бимонад баланд

چو خواهی که قدرت بماند بلند

Дил , эй хоҷа , дар сода рӯйон мабанд

دل، ای خواجه، در ساده رویان مبند

Вагар худ набошад ғараз дар миён

وگر خود نباشد غرض در میان

Ҳазар кун ки дорад ба ҳайбати зиён

حذر کن که دارد به هیبت زیان

Вазири андари ин шамае роҳи барад

وزیر اندر این شمه‌ای راه برد

Ба хбси ин ҳикоят бар шоҳи барад

به خبث این حکایت بر شاه برد

Ки инро надонам чаҳ хонанд ва кист !

که این را ندانم چه خوانند و کیست!

Нахоҳад ба сомон дар ин малик зист

نخواهد به سامان در این ملک زیست

Сафари кардагон лоуболӣ зӣанд

سفر کردگان لاابالی زیند

Ки парвардаи малик ва давлат наянд

که پروردهٔ ملک و دولت نیند

Шунидам ки бо бандагонаш сар аст

شنیدم که با بندگانش سر است

Хиёнат писандасту шаҳвати параст

خیانت پسند است و شهوت پرست

Нишоед чунин хира рӯй табоҳ

نشاید چنین خیره روی تباه

Ки бади номии орад дар айвони шоҳ

که بد نامی آرد در ایوان شاه

Магари неъмати шаҳ Фромш кунам

مگر نعمت شه فرامش کنم

Ки байнами табоҳӣ ва хомаш кунам

که بینم تباهی و خامش کنم

Ба пиндор натавон сухан гуфт зуд

به پندار نتوان سخن گفت زود

Нагуфтам туро то яқинам набӯд

نگفتم تو را تا یقینم نبود

зи Фрмонбронм касе гӯш дошт

ز فرمانبرانم کسی گوش داشت

Ки оғӯшро андар оғӯш дошт

که آغوش را اندر آغوش داشت

Ман ин гуфтам акнӯн малики рости рой

من این گفتم اکنون ملک راست رای

Чу ман озмудам ту низ озмоӣ

چو من آزمودم تو نیز آزمای

Ба нохубтар сӯратӣ шарҳ дод

به ناخوب تر صورتی شرح داد

Ки бади мардро никрўзӣ мабод

که بد مرد را نیکروزی مباد

Бидонадяш бар хурда чун даст ёфт

بداندیش بر خرده چون دست یافت

Даруни бузургон ба оташ битофт

درون بزرگان به آتش بتافت

Ба хурдаи тавон оташ афрӯхтан

به خرده توان آتش افروختن

Пас онгаҳ дарахти куҳан сӯхтан

پس آنگه درخت کهن سوختن

Маликро чунон гарм кард ин хабар

ملک را چنان گرم کرد این خبر

Ки ҷӯшаши баромад чу мрҷл ба сар

که جوشش برآمد چو مِرجَل به سر

Ғазаби даст дар хӯн дарвеш дошт

غضب دست در خون درویش داشت

Валикини сукӯни даст дар пеш дошт

ولیکن سکون دست در پیش داشت

Ки парвардаи куштан на мардӣ буд

که پرورده کشتن نه مردی بود

Ситам дар пай дод , сардӣ буд

ستم در پی داد، سردی بود

Маёзор парвардаи хештан

میازار پروردهٔ خویشتن

Чу тир ту дорад ба тираш мазан

چو تیر تو دارد به تیرش مزن

Ба неъмат набоист парварданаш

به نعمت نبایست پروردنش

Чу хоҳӣ ба бедоди хӯн хӯрданаш

چو خواهی به بیداد خون خوردنش

Аз ӯ то ҳунарҳо яқинат нашуд

از او تا هنرها یقینت نشد

Дар айвони шоҳӣ қаринат нашуд

در ایوان شاهی قرینت نشد

Кунун то яқинат нагардад гуноҳ

کنون تا یقینت نگردد گناه

Ба гуфтори душман газандаш махоҳ

به گفتار دشمن گزندش مخواه

Малик дар дили ин роз пӯшида дошт

ملک در دل این راز پوشیده داشت

Ки қавли ҳакямон ниўшидаҳ дошт

که قول حکیمان نیوشیده داشت

Диласт , эй хирадманд , зиндони роз

دل است، ای خردمند، زندان راز

Чу гуфтӣ наёяд ба занҷири боз

چو گفتی نیاید به زنجیر باز

Назар кард пӯшида дар кори мард

نظر کرد پوشیده در کار مرد

Халал дид дар рои ҳушёри мард

خلل دید در رای هشیار مرد

Ки ногуҳи назари зии яке банда кард

که ناگه نظر زی یکی بنده کرد

Парии чеҳра дар зери лаб ханда кард

پری چهره در زیر لب خنده کرد

Ду касро ки бо ҳам буд ҷону ҳуш

دو کس را که با هم بود جان و هوش

Ҳикоят кунонанд ва эшон хамӯш

حکایت کنانند و ایشان خموش

Чу дида ба дидор кардӣ далер

چو دیده به دیدار کردی دلیر

Нагардӣ чу мстсқӣ аз диҷлаи сайр

نگردی چو مستسقی از دجله سیر

Маликро гумони бадӣ рост шуд

ملک را گمان بدی راست شد

зи савдо бар ӯ хашмгин хост шуд

ز سودا بر او خشمگین خواست شد

Ҳам аз ҳасани тадбиру рои тамом

هم از حسن تدبیر و رای تمام

Ба оҳистагӣ гуфташ эй неки ном

به آهستگی گفتش ای نیک نام

Туро ман хирадманди пиндоштам

تو را من خردمند پنداشتم

Бар асрори маликати амини доштам

بر اسرار ملکت امین داشتم

Гумони брдмти зираку ҳӯшманд

گمان بردمت زیرک و هوشمند

Ндонстмти хирау нописанд

ندانستمت خیره و ناپسند

Чунин муртафаъи пояи ҷой ту нест

چنین مرتفع پایه جای تو نیست

Гуноҳ аз ман омад ?хитой ту нест

گناه از من آمد خطای تو نیست

Ки чун бдгҳри пурварами лоҷарам

که چون بدگهر پرورم لاجرم

Хиёнат раво дорадам дар ҳарам

خیانت روا داردم در حرم

Баровард сари марди бсёрдон

برآورد سر مرد بسیاردان

Чунин гуфт бо хусрави кордон

چنین گفت با خسرو کاردان

Маро чун буд доман аз ҷурми пок

مرا چون بود دامن از جرم پاک

Набошад зи хбси бидонадяши бок

نباشد ز خبث بداندیش باک

Ба хотири дирами ҳаргизи ин занн нарафт

به خاطر درم هرگز این ظن نرفت

Надонам ки гуфт ончӣ бар ман нарафт

ندانم که گفت آنچه بر من نرفت

Шаҳаншоҳ гуфт : ончӣ гуфтам ?бирт

شهنشاه گفت: آنچه گفتم برت

Бигӯянд хасмон ба рӯй андарат

بگویند خصمان به روی اندرت

Чунин гуфт бо ман вазири куҳан

چنین گفت با من وزیر کهن

Ту низ ончӣ доне бигӯӣ ва бикун

تو نیز آنچه دانی بگوی و بکن

Тсбми кунони даст бар лаб гирифт

تسبم کنان دست بر لب گرفت

Каз ӯ ҳар чаҳ ояд наёяд шигифт

کز او هر چه آید نیاید شگفت

Ҳасудӣ ки бинад ба ҷои худам

حسودی که بیند به جای خودم

Куҷо бар забон оварад ҷуз бидам

کجا بر زبان آورد جز بدم

Ман он соъат ингоштам душманаш

من آن ساعت انگاشتم دشمنش

Ки бинишонад шаҳи зердасти маниш

که بنشاند شه زیردست منش

Чу султони фазилат наад бар ваем

چو سلطان فضیلت نهد بر ویم

Ндонӣ ки душман буд дар пем ?

ندانی که دشمن بود در پیم؟

Маро то қиёмат нагирад ба дӯст

مرا تا قیامت نگیرد به دوست

Чу бинад ки дар ъзи ман зл ӯст

چو بیند که در عز من ذل اوست

Бар инат бигӯям ҳадисии дуруст

بر اینت بگویم حدیثی درست

Агар гӯш бо бандаи дории нахуст

اگر گوش با بنده داری نخست

Надонам куҷо дидаам дар китоб

ندانم کجا دیده‌ام در کتاب

Ки Иблисро дид шахсе ба хоб

که ابلیس را دید شخصی به خواب

Ба болои санавбар , ба дидан чу ҳур

به بالا صنوبر، به دیدن چو حور

Чу хуршедаш аз чеҳра метофт нур

چو خورشیدش از چهره می‌تافت نور

Фаро рафт ва гуфт : эй аҷаб , ин туе

فرا رفت و گفت: ای عجب، این تویی

Фиришта набошад бад-ӣни некуӣ

فرشته نباشد بدین نیکویی

Ту кин рӯй дорӣ ба ҳасани қамар

تو کاین روی داری به حسن قمر

Чаро дар ҷаҳонӣ ба зиштии смр ?

چرا در جهانی به زشتی سمر؟

Чаро нақши бандат дар айвони шоҳ

چرا نقش بندت در ایوان شاه

Дижам рӯй карда сету зишту табоҳ ?

دژم روی کرده‌ست و زشت و تباه؟

Шунид ин сухани бахти баргаштаи дев

شنید این سخن بخت برگشته دیو

Ба зорӣ баровард бонгу ғарив

به زاری برآورد بانگ و غریو

Ки эй некбахти ин на шакл ман аст

که ای نیکبخت این نه شکل من است

Валикини қалам дар каф душман аст

ولیکن قلم در کف دشمن است

Маро ҳамчунин ном некаст лек

مرا همچنین نام نیک است لیک

з иллат нагӯяд бидонадяши нек

ز علت نگوید بداندیش نیک

Вазирӣ ки ҷоҳи ман обаш бирехт

وزیری که جاه من آبش بریخت

Ба фарсанг бояд з макраш гурехт

به فرسنگ باید ز مکرش گریخت

Валикин наяндешам аз хашми шоҳ

ولیکن نیندیشم از خشم شاه

Диловар буд дар сухан , бе гуноҳ

دلاور بود در سخن، بی‌گناه

Агар мӯҳтасиб гардад онро ғам аст

اگر محتسب گردد آن را غم است

Ки санги тарозуии бориш кам аст

که سنگ ترازوی بارش کم است

Чу ҳарфам барояд дуруст аз қалам

چو حرفم برآید درست از قلم

Маро аз ҳамаи ҳарфи гирон чаҳ ғам ?

مرا از همه حرف گیران چه غم؟

Малик дар сухани гуфтанаш хира монад

ملک در سخن گفتنش خیره ماند

Сари дасти фармондиҳии брФшонд

سر دست فرماندهی برفشاند

Ки муҷрим ба зарқу забон оварӣ

که مجرم به زرق و زبان آوری

зи ҷурмӣ ки дорад нагардад барӣ

ز جرمی که دارد نگردد بری

зи хасмат ҳамоно ки нашунида ам

ز خصمت همانا که نشنیده‌ام

На охир ба чашми худам дидаам ?

نه آخر به چشم خودم دیده‌ام؟

Каз ин зумраи халқ дар боргоҳ

کز این زمره خلق در بارگاه

Наме бошиддати ҷуз дар ӣнони нигоҳ

نمی‌باشدت جز در اینان نگاه

Бихандед марди сухангӯӣ ва гуфт

بخندید مرد سخنگوی و گفت

Ҳақаст ин сухан , ҳақ нишоед наҳуфт

حق است این سخن، حق نشاید نهفت

Дар ин нукта Эй ҳаст агар бишинавӣ

در این نکته‌ای هست اگر بشنوی

Ки ҳикмати равони боду давлати қавӣ

که حکمت روان باد و دولت قوی

Набинӣ ки дарвеш бе дастгоҳ

نبینی که درویش بی دستگاه

Ба ҳасрат кунад дар тавонгари нигоҳ

به حسرت کند در توانگر نگاه

Марои дастгоҳ ҷавонӣ бирафт

مرا دستگاه جوانی برفت

Ба лаҳву лаъиб зиндагонӣ бирафт

به لهو و لعب زندگانی برفت

зи дидор ӣнон надорам шикеб

ز دیدار اینان ندارم شکیب

Ки сармоя дорон ҳасананду зеб

که سرمایه داران حسنند و زیب

Маро ҳамчунин чеҳраи глФом буд

مرا همچنین چهره گلفام بود

Булӯрӣнам аз хӯбии андом буд

بلورینم از خوبی اندام بود

Дар ин ғоятами рашт бояд кафан

در این غایتم رشت باید کفن

Ки мӯем чу пунбаи сету дӯками бадан

که مویم چو پنبه‌ست و دوکم بدن

Маро ҳамчунин ҷаъди шбрнг буд

مرا همچنین جعد شبرنگ بود

Қабо дар бар аз нозукии танг буд

قبا در بر از نازکی تنگ بود

Ду рустаи дирам дар даҳан дошт ҷой

دو رشته درم در دهن داشت جای

Чу деворӣ аз хишти симини бпоӣ

چو دیواری از خشت سیمین به‌پای

Кунунам нигаҳ кун ба вақти сухан

کنونم نگه کن به وقت سخن

БиФтодаҳи як як чу сури куҳан

بیفتاده یک‌یک چو سور کهن

Дар ӣнон ба ҳасрат чаро нанигарам ?

در اینان به حسرت چرا ننگرم؟

Ки умр талаф карда ёд оварам

که عمر تلف کرده یاد آورم

Бирафт аз ман он рӯзҳои азиз

برفت از من آن روزهای عزیز

Ба поён расад ногуҳи ин рӯз низ

به پایان رسد ناگه این روز نیز

Чу донишвари ин дар маънии бсФт

چو دانشور این در معنی بسفت

Бигуфт ин каз ин ба маҳол аст гуфт

بگفت این کز این به محال است گفت

Дар арқони давлат нигаҳ кард шоҳ

در ارکان دولت نگه کرد شاه

Каз ин хубтар лафз ва маънӣ махоҳ

کز این خوبتر لفظ و معنی مخواه

Касеро назари сӯй шоҳид равост

کسی را نظر سوی شاهد رواست

Ки донад бад-ӣни шоҳидии узри хост

که داند بدین شاهدی عذر خواست

Ба ақл ар на оҳистагӣ кардамӣ

به عقل ار نه آهستگی کردمی

Ба гуфтори хасмаши бёзрдмӣ

به گفتار خصمش بیازردمی

Ба тундии сабки дасти бурдан ба теғ

به تندی سبک دست بردن به تیغ

Ба дандони баради пушти дасти дареғ

به دندان برد پشت دست دریغ

зи соҳиби ғараз то сухан нашнавӣ

ز صاحب غرض تا سخن نشنوی

Кигар кори бандии пушаймони шӯй

که گر کار بندی پشیمان شوی

Накӯномро ҷоҳу ташрифу мол

نکونام را جاه و تشریف و مال

БиФзўд ва , бдгўиро гӯшмол

بیفزود و، بدگوی را گوشمال

Ба тадбири дастури донишвараш

به تدبیر دستور دانشورش

Ба некӣ бишуд ном дар кишвараш

به نیکی بشد نام در کشورش

Ба адлу карами солҳо малик ронад

به عدل و کرم سالها ملک راند

Бирафту накӯномӣ аз вай бимонад

برفت و نکونامی از وی بماند

Чунин подшоҳон ки дайн парваранд

چنین پادشاهان که دین پرورند

Ба бозуии дайн , гӯй давлат баранд

به بازوی دین، گوی دولت برند

Аз онон набинам дар ин аҳди кас

از آنان نبینم در این عهد کس

Вагар ҳаст бўбкр саъдасту бас

وگر هست بوبکر سعد است و بس

Биҳиштии дарахтии ту , эй подшоҳ

بهشتی درختی تو، ای پادشاه

Ки афкандае сояи як солаи роҳ

که افکنده‌ای سایه یک ساله راه

Тамаъ буд аз бахти неки ахтарам

طمع بود از بخت نیک اخترم

Ки бол эй афканд бар серум

که بال همای افکند بر سرم

Хирад гуфт давлат набахшад ҳамЭй

خرد گفت دولت نبخشد همای

Гар иқболи хоҳӣ дар ин сояи ой

گر اقبال خواهی در این سایه آی

Худоё ба раҳмат назар карда Эй

خدایا به رحمت نظر کرده‌ای

Ки ин соя бар халқи густарда Эй

که این سایه بر خلق گسترده‌ای

Дуои гӯии ин давлатами бандаи вор

دعا گوی این دولتم بنده‌وار

Худоёи ту ин сояи пояндаи дор

خدایا تو این سایه پاینده دار

Савобаст пеш аз кашиш банд кард

صواب است پیش از کُشِش بند کرد

Ки натавон сари кушта пайванд кард

که نتوان سر کشته پیوند کرد

Худованди фармону ройу шиква

خداوند فرمان و رای و شکوه

зи ғавғоӣ мардум нагардад сутӯҳ

ز غوغای مردم نگردد ستوه

Сари пари ғурур аз таҳаммули тиҳӣ

سر پر غرور از تحمل تهی

Ҳаромаш буд тоҷи шоҳаншаҳӣ

حرامش بود تاج شاهنشهی

Нагӯям чу ҷанговарӣ пои дор

نگویم چو جنگ آوری پای دار

Чу хашм оядат ақл бар ҷои дор

چو خشم آیدت عقل بر جای دار

Таҳаммул кунад ҳар киро ақл ҳаст

تحمل کند هر که را عقل هست

На ақлӣ ки хашмаш кунад зердаст

نه عقلی که خشمش کند زیردست

Чу лашкари буруни тохти хашм аз камӣн

چو لشکر برون تاخت خشم از کمین

На инсоф монад на тақво на дайн

نه انصاف ماند نه تقوی نه دین

Надидам чунин деви зери фалак

ندیدم چنین دیو زیر فلک

Ки аз вай гурезанд чандини малик

که از وی گریزند چندین ملک