Ҳикоят кунанд аз яке никмрд

حکایت کنند از یکی نیکمرد

Ки икроми ҳуҷҷоҷ Юсуф накард

که اکرام حجاج یوسف نکرد

Ба сарҳанги девон нигаҳ кард тез

به سرهنگ دیوان نگه کرد تیز

Ки нтъш баёндоз ва хунаш бирез

که نطعش بیانداز و خونش بریز

Чу ҳуҷҷат намонад ҷафои ҷӯй ро

چو حجت نماند جفا جوی را

Ба пархош дар ҳам кашад рӯй ро

به پرخاش در هم کشد روی را

Бихандед ва бигирист марди худоӣ

بخندید و بگریست مرد خدای

Аҷаб дошт сангини дили тираи рой

عجب داشت سنگین‌دلِ تیره‌رای

Чу дидаш ки хандид ва дигар гирист

چو دیدش که خندید و دیگر گریست

Бипурсед кин ханда ва гиря чист ?

بپرسید کاین خنده و گریه چیست؟

Бигуфто ҳаме гарем аз рӯзгор

بگفتا همی گریم از روزگار

Ки Тифлон бечора дорам чаҳор

که طفلان بیچاره دارم چهار

Ҳаме хандам аз лутфи яздони пок

همی خندم از لطف یزدان پاک

Ки мазлӯм рафтам на золим ба хок

که مظلوم رفتم نه ظالم به خاک

Писар гуфташ : эй номвари шаҳриёр

پسر گفتش: ای نامور شهریار

Яке даст аз ин мард сӯфӣ бидор

یکی دست از این مرد صوفی بدار

Ки халқӣ бар ӯ рӯй доранду пушт

که خلقی بر او روی دارند و پشت

На ройаст халқӣ ба як бори кишт

نه رای است خلقی به یک بار کشت

Бузургӣу афву карам пеша кун

بزرگی و عفو و کرم پیشه کن

зи хирадони атфолаш андеша кун

ز خردان اطفالش اندیشه کن

Шунидам ки нишнид ва хунаш бирехт

شنیدم که نشنید و خونش بریخت

зи фармони довар ки донад гурехт ?

ز فرمان داور که داند گریخت؟

Бузургӣ дар он фикрати он шаб бихуфт

بزرگی در آن فکرت آن شب بخفت

Ба хоб андараш дид ва пурсед ва гуфт :

به خواب اندرش دید و پرسید و گفت:

Дамӣ беш бар ман сиёсат наронад

دمی بیش بر من سیاست نراند

Уқубат бар ӯ то қиёмат бимонад

عقوبت بر او تا قیامت بماند

Нахуфта сети мазлӯм аз оҳаш битарс

نخفته‌ست مظلوم از آهش بترس

зи дӯди дил субҳгоҳаш битарс

ز دود دل صبحگاهش بترس

Натарсӣ ки поки андарунии шабӣ

نترسی که پاک اندرونی شبی

Бар оради зи сӯзи ҷигар ё рабӣ ?

بر آرد ز سوز جگر یا ربی؟

На Иблис бад кард ва некӣ надид ?

نه ابلیس بد کرد و نیکی ندید؟

Бар пок ноед зи тухми палид

بر پاک ناید ز تخم پلید