Шунидам ки дар Миср мерай аҷал
شنیدم که در مصر میری اجل
Сипаҳи тохт бар рӯзгораши аҷал
سپه تاخت بر روزگارش اجل
Ҷамолаш бирафт аз рух дил фурӯз
جمالش برفت از رخ دل فروز
Чу хур зард шуд бас намонад зи рӯз
چو خور زرد شد بس نماند ز روز
Гузиданд фарзонагони дасти фӯт
گزیدند فرزانگان دست فوت
Ки дар тиб надиданд доруии мӯат
که در طب ندیدند داروی موت
Ҳамаи тахту мулкии пазиради завол
همه تخت و ملکی پذیرد زوال
Ба ҷузи малики фармондиҳи лоязол
به جز ملک فرمانده لایزال
Чу наздик шуд рӯзи умраш ба шаб
چو نزدیک شد روز عمرش به شب
Шуниданд мегуфт дар зери лаб
شنیدند میگفت در زیر لب
Ки дар Миср чун ман азизӣ набӯд
که در مصر چون من عزیزی نبود
Чу ҳосили ҳамин буд чизе набӯд
چو حاصل همین بود چیزی نبود
Ҷаҳон гирд кардам нахурдам буриш
جهان گرد کردم نخوردم برش
Бирафтам чу бечорагон аз сараш
برفتم چو بیچارگان از سرش
Писандида рое ки бахшед ва хӯрд
پسندیده رایی که بخشید و خورد
Ҷаҳон аз паии хештан гирд кард
جهان از پی خویشتن گرد کرد
Дар ин кӯш то бо ту монад муқӣм
در این کوش تا با تو ماند مقیم
Ки ҳарч аз ту монад дареғасту бим
که هرچ از تو ماند دریغ است و بیم
Кунад хоҷа бар бистари ҷони гудоз
کند خواجه بر بستر جانگداز
Яке дасти кӯтоҳу дигари дароз
یکی دست کوتاه و دیگر دراز
Дар он дами туро май намояд ба даст
در آن دم تو را مینماید به دست
Ки даҳшати забонаши з гуфтан бибаст
که دهشت زبانش ز گفتن ببست
Ки дастӣ ба ҷӯад ва карам кун дароз
که دستی به جود و کرم کن دراز
Дигар даст кӯтаҳ кун аз зулму оз
دگر دست کوته کن از ظلم و آز
Кунунат ки дастаст хорӣ бикун
کنونت که دست است خاری بکن
Дигар кӣ бар ореи ту даст аз кафан ?
دگر کی بر آری تو دست از کفن؟
Битобад басии моҳу парвину ҳўр
بتابد بسی ماه و پروین و هور
Ки сар бар надории зи болини гӯр
که سر بر نداری ز بالین گور