Чу алби Арсалони ҷон ба ҷон бахш дод

چو الب ارسلان جان به جان‌بخش داد

Писари тоҷи шоҳӣ ба сар барниҳод

پسر تاج شاهی به سر برنهاد

Ба турбати спрдндш аз тоҷгоҳ

به تربت سپردندش از تاجگاه

На ҷои нишастани бади омоҷгоҳ

نه جای نشستن بد آماجگاه

Чунин гуфт девонае ҳӯшёр

چنین گفت دیوانه‌ای هوشیار

Чу дидаш писари рӯзи дигари савор

چو دیدش پسر روز دیگر سوار

Зиҳии малику даврони сар дар нишеб

زهی ملک و دوران سر در نشیب

Падар рафту пои писар дар ркиб

پدر رفت و پای پسر در رکیب

Чунинаст гардидани рӯзгор

چنین است گردیدن روزگار

Сабки сайру бадаҳду нопойдор

سبک سیر و بدعهد و ناپایدار

Чу деринаи рӯзии сроўрди аҳд

چو دیرینه روزی سرآورد عهد

Ҷавони давлатии сари براردи зи маҳд

جوان دولتی سر برآرد ز مهد

Манеҳ бар ҷаҳони дил ки бегона Эй аст

منه بر جهان دل که بیگانه‌ای است

Чу мутриб ки ҳар рӯз дар хона Эй аст

چو مطرب که هر روز در خانه‌ای است

На лоиқ буд айш бо дилбарӣ

نه لایق بود عیش با دلبری

Ки ҳар бомдодаш буд шавҳарӣ

که هر بامدادش بود شوهری

Никуӣ кун имсол чун даҳ ту рост

نکویی کن امسال چون ده تو راست

Ки сол дигар дайгарӣ диҳхудост

که سال دگر دیگری دهخداست