Шунидам ки фармондиҳии додгар
شنیدم که فرماندهی دادگر
Қабо доштӣ ҳар ду рӯй остар
قبا داشتی هر دو روی آستر
Яке гуфташ эй хусрави никрўз
یکی گفتش ای خسرو نیکروز
зи дебои чинӣ қабое бидӯз
ز دیبای چینی قبایی بدوز
Бигуфт ин қадари стар ва осоиш аст
بگفت این قدر ستر و آسایش است
Ваз ин бигузарӣ зеб ва ороиш аст
وز این بگذری زیب و آرایش است
На аз баҳри он май ситонами хароҷ
نه از بهر آن میستانم خراج
Ки зинат кунам бар худу тахту тоҷ
که زینت کنم بر خود و تخت و تاج
Чу ҳамчун занони ҳала дар тан кунам
چو همچون زنان حله در تن کنم
Ба мардии куҷои дафъ душман кунам ?
به مردی کجا دفع دشمن کنم؟
Марои ҳам зи сад гӯнаи оз ва ҳавост
مرا هم ز صد گونه آز و هواست
Валикини хазина на танҳо марост
ولیکن خزینه نه تنها مراست
Хзоини пар аз баҳри лашкар буд
خزاین پر از بهر لشکر بود
На аз баҳри озину зевар буд
نه از بهر آذین و زیور بود
Сипоҳӣ ки хўшдл набошад зи шоҳ
سپاهی که خوشدل نباشد ز شاه
Надорад ҳудӯди вилояти нигоҳ
ندارد حدود ولایت نگاه
Чу душмани хари рӯстои барад
چو دشمن خر روستایی برد
Малики боҷ ва даҳ як чаро мехӯрд ?
ملک باج و دَهیک چرا میخورد؟
Мухолифи хараши бараду султони хароҷ
مخالف خرش برد و سلطان خراج
Чаҳ иқбол монад дар он тахту тоҷ ?
چه اقبال ماند در آن تخت و تاج؟
Раият дарахтаст агар парварӣ
رعیت درخت است اگر پروری
Ба коми дили дӯстон бар хурӣ
به کام دل دوستان بر خوری
Ба бераҳмӣ аз бех ва бориш макун
به بیرحمی از بیخ و بارش مکن
Ки нодон кунад ҳайф бар хештан
که نادان کند حیف بر خویشتن
Мурувват набошад бар афтодаи зӯр
مروت نباشد بر افتاده زور
Баради мурғи дуни дона аз пеши мӯр
برد مرغ دون دانه از پیش مور
Касон бар хуранд аз ҷавонӣу бахт
کسان بر خورند از جوانی و بخت
Ки бар зердастон нагиранд сахт
که بر زیردستان نگیرند سخت
Агар зердастӣ дар ояд зи пой
اگر زیردستی در آید ز پای
Ҳазар кун з нолиданаш бар худоӣ
حذر کن ز نالیدنش بر خدای
Чу шояд гирифтан ба нармии диёр
چو شاید گرفتن به نرمی دیار
Ба пайкори хӯн аз машомӣ меар
به پیکار خون از مشامی میار
Ба мардӣ ки малики саросари замин
به مردی که ملک سراسرْ زمین
Наярзад ки хӯнӣ чакад бар замин
نیرزد که خونی چکد بر زمین
Шунидам ки ҷамшеди фаррухи сиришт
شنیدم که جمشید فرخسرشت
Ба сарчашмае бар ба сангӣ навишт
به سرچشمهای بر به سنگی نوشت
Бар ин чашма чун мо басӣ дам заданд
بر این چشمه چون ما بسی دم زدند
Бирафтанд чун чашм бар ҳам заданд
برفتند چون چشم بر هم زدند
Гирифтеми олам ба мардӣу зӯр
گرفتیم عالم به مردی و زور
Валикин набардем бо худ ба гӯр
ولیکن نبردیم با خود به گور
Чу бар душмании бошиддати дастрас
چو بر دشمنی باشدت دسترس
Маранҷонаш ковро ҳамин ғуссаи бас
مرنجانْشْ کاو را همین غصه بس
Адуи зиндаи саргаштаи пиромнт
عدو زنده سرگشته پیرامُنت
Ба аз хӯн ӯ кушта дар гарданат
به از خون او کشته در گردنت