Шунидам ки дорои фаррухи табор

شنیدم که دارای فرخ تبار

зи лашкар ҷудо монад рӯзи шикор

ز لشکر جدا ماند روز شکار

Давон омадаш гилаи бонӣ ба пеш

دوان آمدش گله‌بانی به پیش

Ба дил гуфт дорои фархундаи кеш

به دل گفت دارای فرخنده کیش

Магар душманаст ин ки омад ба ҷанг

مگر دشمن است این که آمد به جنگ

з давраш бидӯзам ба тири хаданг

ز دورش بدوزم به تیر خدنگ

Камони киёнӣ ба зиҳ рост кард

کمان کیانی به زه راست کرد

Ба як дами вуҷӯдаши адам хост кард

به یک دم وجودش عدم خواست کرد

Бигуфт эй худованди Эрону тӯр

بگفت ای خداوند ایران و تور

Ки чашми бад аз рӯзгори ту давр

که چشم بد از روزگار تو دور

Ман онам ки асбони шаҳи пурварам

من آنم که اسبان شه پرورم

Ба хизмати бад-ӣни марғзори андарам

به خدمت بدین مرغزار اندرم

Маликро дил рафта омад ба ҷой

ملک را دل رفته آمد به جای

Бихандед ва гуфт : эй накӯҳидаи рой

بخندید و گفت: ای نکوهیده رای

Туро ёварӣ кард фаррухи сурӯш

تو را یاوری کرد فرخ سروش

Вагар на зиҳ оварда будам ба гӯш

وگر نه زه آورده بودم به گوش

Нигаҳбон мръӣ бихандед ва гуфт :

نگهبان مرعی بخندید و گفت:

Насиҳати з манъам набояд наҳуфт

نصیحت ز منعم نباید نهفت

На тадбири Маҳмӯд ва рой накӯаст

نه تدبیر محمود و رای نکوست

Ки душман надонад шҳншаҳи зи дӯст

که دشمن نداند شهنشه ز دوست

Чунонаст дар меҳтарӣ шарт зист

چنان است در مهتری شرط زیست

Ки ҳар кеҳтариро бадоне ки кист

که هر کهتری را بدانی که کیست

Марои борҳо дар ҳзри дида Эй

مرا بارها در حضر دیده‌ای

зи хайлу чарогоҳи пурсида Эй

ز خیل و چراگاه پرسیده‌ای

Кунунат ба меҳри омадами пишбоз

کنونت به مهر آمدم پیشباز

намедонем аз бидонадяши боз

نمی‌دانیم از بداندیش باز

Тавонам ман , эй номвари шаҳриёр

توانم من، ای نامور شهریار

Ки асбии буруни орм аз сад ҳазор

که اسبی برون آرم از صد هزار

Марои гилаи бонӣ ба ақласту рой

مرا گله‌بانی به عقل است و رای

Ту ҳам гилаи хеши борӣ , бпоӣ

تو هم گلهٔ خویش باری، بپای

Дар он тахту малик аз халали ғам буд

در آن تخت و ملک از خلل غم بود

Ки тадбири шоҳ аз шубон кам буд

که تدبیر شاه از شبان کم بود