Яке аз бузургони аҳли тамиз
یکی از بزرگان اهل تمیز
Ҳикоят кунад зи ибни абдулазиз
حکایت کند ز ابن عبدالعزیز
Ки будаш нигинӣ дар ангуштарӣ
که بودش نگینی در انگشتری
Фурӯи монда дар қиматаши ҷавҳарӣ
فرو مانده در قیمتش جوهری
Ба шаб гуфтӣ аз ҷурм гетӣ фурӯз
به شب گفتی از جرم گیتی فروز
Дарӣ буд аз равшаноӣ чу рӯз
دری بود از روشنایی چو روز
Қазоро даромад яке хушки сол
قضا را درآمد یکی خشک سال
Ки шуд бадари симои мардуми ҳилол
که شد بدر سیمای مردم هلال
Чу дар мардуми ором ва қӯт надид
چو در مردم آرام و قوت ندید
Худ осӯда бӯдан мурувват надид
خود آسوده بودن مروت ندید
Чу бинад касе заҳр дар коми халқ
چو بیند کسی زهر در کام خلق
Кеш бугзарад оби нӯшин ба ҳалқ
کیش بگذرد آب نوشین به حلق
Бифармуду бФрўхтндш ба сим
بفرمود و بفروختندش به سیم
Ки раҳм омадаш бар ғарибу ятем
که رحم آمدش بر غریب و یتیم
Ба як ҳафтаи нақдаш ба тороҷ дод
به یک هفته نقدش به تاراج داد
Ба дарвешу мискин ва муҳтоҷ дод
به درویش و مسکین و محتاج داد
Фитоданд дар ваии маломати кунон
فتادند در وی ملامت کنان
Ки дигар ба дастат наёяд чунон
که دیگر به دستت نیاید چنان
Шунидам ки мегуфту борони дмъ
شنیدم که میگفت و باران دمع
Фурӯ май давидаш ба ориз чу шамъ
فرو میدویدش به عارض چو شمع
Ки зиштаст пероя бар шаҳриёр
که زشت است پیرایه بر شهریار
Дили шаҳрӣ аз нотавонии фигор
دل شهری از ناتوانی فگار
Маро шояд ангуштарӣ бе нигин
مرا شاید انگشتری بینگین
Нишоед дили халқии андӯҳгин
نشاید دل خلقی اندوهگین
Хунаки он ки осоиши марду зан
خنک آن که آسایش مرد و زن
Гузинад бар ороиши хештан
گزیند بر آرایش خویشتن
Накарданд рағбати ҳнрпрўрон
نکردند رغبت هنرپروران
Ба шодии хеш аз ғами дигарон
به شادی خویش از غم دیگران
Агар хуши бхсбди малик бар сарир
اگر خوش بخسبد ملک بر سریر
Напиндорам осӯда хусбад фақир
نپندارم آسوده خسبد فقیر
Вагар зинда дорад шаби дайри боз
وگر زنده دارد شب دیر باز
Бхсбнди мардум ба орому ноз
بخسبند مردم به آرام و ناز
Биҳамдиллоҳи ин сирату роҳи рост
بحمدالله این سیرت و راه راست
Атобаки Абубакри бен саъди рост
اتابک ابوبکر بن سعد راست
Кас аз фитна дар порси дигари нишон
کس از فتنه در پارس دیگر نشان
Набинад магари қомати маҳвашон
نبیند مگر قامت مهوشان
Яке панҷ байтам хуш омад ба гӯш
یکی پنج بیتم خوش آمد به گوش
Ки дар маҷлисӣ месурӯданд дӯш
که در مجلسی میسرودند دوش
Марои роҳат аз зиндагии дӯш буд
مرا راحت از زندگی دوش بود
Ки он моҳрӯем дар оғӯш буд
که آن ماهرویم در آغوش بود
Мар ӯро чу дидам сар аз хоби маст
مر او را چو دیدم سر از خواب مست
Бадв гуфтам эй сарви пеши ту паст
بدو گفتم ای سرو پیش تو پست
Дамии наргис аз хоб нӯшин бишӯй
دمی نرگس از خواب نوشین بشوی
Чу гулбуни биханд ва чу булбул бигӯӣ
چو گلبن بخند و چو بلبل بگوی
Чаҳ мехусбӣ эй фитнаи рӯзгор ?
چه میخسبی ای فتنه روزگار؟
Биё ва май лаъл нӯшин биор
بیا و می لعل نوشین بیار
Нигаҳ кард шӯрида аз хоб ва гуфт
نگه کرد شوریده از خواب و گفت
Марои фитнаи хуонеу гӯйии мхФт
مرا فتنه خوانی و گویی مخفت
Дар айёми султони равшани нафас
در ایام سلطان روشن نفس
Набинад дигар фитнаи бедори кас
نبیند دگر فتنه بیدار کس