Бинолед дарвешӣ аз заъфи ҳол
بنالید درویشی از ضعف حال
Бар тундравеи худованди мол
برِ تندرویی خداوند مال
На динор додаш сияҳи дил , на донг
نه دینار دادش سیهدل، نه دانگ
Бар ӯ зад ба сари борӣ аз тайр , бонг
بر او زد به سر باری از طیر، بانگ
Дили соил аз ҷавр ӯ хӯн гирифт
دل سائل از جور او خون گرفت
Сар аз ғам бар оварад ва гуфт эй шигифт
سر از غم بر آورد و گفت ای شگفت
Тавонгари турш рӯй , борӣ , чарост ?
توانگر ترش روی، باری، چراست؟
Магар менатарсад зи талхии хост ?
مگر مینترسد ز تلخی خواست؟
Бифармуд кӯтаҳи назар то ғулом
بفرمود کوته نظر تا غلام
Брондш ба хорӣу заҷри тамом
براندش به خواری و زجر تمام
Ба нокардани шукри парвардгор
به ناکردن شکر پروردگار
Шунидам ки баргашт аз ӯ рӯзгор
شنیدم که برگشت از او روزگار
Бузургяши сар дар табоҳии ниҳод
بزرگیش سر در تباهی نهاد
Уториди қалам дар сиёҳии ниҳод
عطارد قلم در سیاهی نهاد
Шақовати бараҳнаи нишондаш чу сайр
شقاوت برهنه نشاندش چو سیر
На бориш раҳо кард ва на боргир
نه بارش رها کرد و نه بارگیر
Фишондаш қазо бар сар аз фоқаи хок
فشاندش قضا بر سر از فاقه خاک
Мшъбди сифат , кӣсау дасти пок
مشعبد صفت، کیسه و دست پاک
Саропои ҳолаши дигаргунаи гашт
سراپای حالش دگرگونه گشت
Бар ин моҷарои муддатӣ бар гузашт
بر این ماجرا مدتی بر گذشت
Ғуломаш ба даст карӣмӣ фитод
غلامش به دست کریمی فتاد
Тавонгари дилу дасту равшани ниҳод
توانگر دل و دست و روشن نهاد
Ба дидори мискини ошуфтаи ҳол
به دیدار مسکین آشفته حال
Чунон шод будӣ ки мискин ба мол
چنان شاد بودی که مسکین به مال
Шабонгаҳи яке бар дараш луқмаи ҷуст
شبانگه یکی بر درش لقمه جست
з сахтӣ кашӣдан қдмҳоши суст
ز سختی کشیدن قدمهاش سست
Бифармуд соҳиби назари банда ро
بفرمود صاحب نظر بنده را
Ки хушнӯд кун марди дрмндаҳ ро
که خشنود کن مرد درمنده را
Чу наздики барадаш з хон баҳра Эй
چو نزدیک بردش ز خوان بهرهای
Баровард бе хештани наъра Эй
برآورد بی خویشتن نعرهای
Шикаста дил омад бар хоҷаи боз
شکسته دل آمد بر خواجه باز
Аён карда ашкаш ба дибоҷаи роз
عیان کرده اشکش به دیباجه راز
Бипурсед солори фархундаи хуй
بپرسید سالار فرخنده خوی
Ки ашкати зи ҷавр ки омад ба рӯй ?
که اشکت ز جور که آمد به روی؟
Бигуфт андарунами бшўриди сахт
بگفت اندرونم بشورید سخت
Бар аҳволи ин пери шӯридаи бахт
بر احوال این پیر شوریده بخت
Ки мамлук вай будам андари қадим
که مملوک وی بودم اندر قدیم
Худованди амлоку асбобу сим
خداوند املاک و اسباب و سیم
Чу кӯтоҳ шуд дасташ аз ъзу ноз
چو کوتاه شد دستش از عز و ناز
Кунад дасти хоҳиш ба дарҳо дароз
کند دست خواهش به درها دراز
Бихандед ва гуфт эй писар ҷавр нест
بخندید و گفت ای پسر جور نیست
Ситам бар кас аз гардиш давр нест
ستم بر کس از گردش دور نیست
На он тундравӣаст бозоргон
نه آن تندروی است بازارگان
Ки барадии сар аз кибр бар осмон ?
که بردی سر از کبر بر آسمان؟
Ман онам ки он рӯзам аз дар баранд
من آنم که آن روزم از در براند
Ба рӯзи маниши даври гетии нишонд
به روز منش دور گیتی نشاند
Нигаҳ кард бози осмони сӯии ман
نگه کرد باز آسمان سوی من
Фурӯи шасти гирди ғам аз рӯй ман
فرو شست گرد غم از روی من
Худоӣ ар ба ҳикмати бибандади дарӣ
خدای ار به حکمت ببندد دری
Кушояд ба фазлу карами дайгарӣ
گشاید به فضل و کرم دیگری
Басои муфлиси бенаво сайр шуд
بسا مفلس بینوا سیر شد
Басои кори манъами зибр зер шуд
بسا کار منعم زبر زیر شد