Яке сирати никмрдони шинав

یکی سیرت نیکمردان شنو

Агар некбахтӣу мардонаи рӯ

اگر نیکبختی و مردانه رو

Ки шблии зи ҳонўти гандуми фуруш

که شبلی ز حانوت گندم فروش

Ба даҳ баради анбони гандум ба дӯш

به ده برد انبان گندم به دوش

Нигаҳ карду мӯрӣ дар он ғалла дид

نگه کرد و موری در آن غله دید

Ки саргашта ҳар гӯшае май давид

که سرگشته هر گوشه‌ای می‌دوید

зи раҳмат бар ӯ шаб наёраст хуфт

ز رحمت بر او شب نیارست خفت

Ба мأўои худ бозаш оварад ва гуфт

به مأوای خود بازش آورد و گفت

Мурувват набошад ки ин мӯри риш

مروت نباشد که این مور ریش

Парокандаи гардонам аз ҷои хеш

پراکنده گردانم از جای خویش

Даруни парокандагони ҷамъи дор

درون پراکندگان جمع دار

Ки ҷамъиятат бошад аз рӯзгор

که جمعیتت باشد از روزگار

Чаҳ хуш гуфт Фирдавсии поки зод

چه خوش گفت فردوسی پاک زاد

Ки раҳмат бар он турбати поки бод

که رحمت بر آن تربت پاک باد

Маёзор мӯрӣ ки дона каш аст

میازار موری که دانه‌کش است

Ки ҷон дораду ҷони ширин хуш аст

که جان دارد و جان شیرین خوش است

Сиёҳ андарун бошаду сангдил

سیاه اندرون باشد و سنگدل

Ки хоҳад ки мӯрӣ шавад тнгдл

که خواهد که موری شود تنگدل

Мазан бар сари нотавони дасти зӯр

مزن بر سر ناتوان دست زور

Ки рӯзӣ ба поиш дар уфтӣ чу мӯр

که روزی به پایش در افتی چو مور

Даруни фурӯмондагон шод кун

درون فروماندگان شاد کن

зи рӯзи фурӯмондагӣ ёд кун

ز روز فروماندگی یاد کن

Нбхшўд бар ҳоли парвонаи шамъ

نبخشود بر حال پروانه شمع

Нигаҳ кун ки чун сӯхт дар пеши ҷамъ

نگه کن که چون سوخت در پیش جمع

Гирифтам зи ту нотавонтар басӣ аст

گرفتم ز تو ناتوان تر بسی است

Тавонотар аз ту ҳам охир касе аст

تواناتر از تو هم آخر کسی است