Яке рӯбаҳӣ дид бедасту пой

یکی روبَهی دید بی دست و پای

Форуманд дар лутфу сунъи худоӣ

فروماند در لطف و صُنعِ خدای

Ки чун зиндагонӣ ба сар май барад ?

که چون زندگانی به سر می‌بَرَد

Бад-ӣни дасту пой аз куҷо мехӯрд ?

بدین دست و پای از کجا می‌خورَد

Дар ин буд дарвеши шӯридаи ранг

در این بود درویشِ شوریده‌ رنگ

Ки ширӣ даромад шағолӣ ба чанг

که شیری درآمد شغالی به چنگ

Шағоли нигуни бахтро шер хӯрд

شغالِ نگون‌بخت را شیر خورد

Бимонад ончии рӯбоҳ аз он сайр хӯрд

بماند آنچه روبَه از آن سیر خورد

Дигар рӯзи бози иттифоқи аўФтод

دگر روز باز اتفاق اوفتاد

Ки рӯзии расони қӯт рӯзаш бидод

که روزی‌رسان قوْتِ روزش بداد

Яқин , мардро дида бинанда кард

یقین، مرد را دیده بیننده کرد

Шуду такя бар офаринанда кард

شد و تکیه بر آفریننده کرد

Каз ин пас ба кунҷӣ нишинам чу мӯр

کز این پس به کُنجی نشینم چو مور

Ки рӯзӣ нахурданд пелон ба зӯр

که روزی نخوردند پیلان به زور

Занхдони фурӯи барад чанде ба ҷайб

زَنَخدان فرو بُرد چندی به جَیبْ

Ки бахшанда рӯзӣ фиристад зи ғайб

که بخشنده روزی فرستد زِ غَیب

На бегона тимор хӯрдаш на дӯст

نه بیگانه تیمار خوردش نه دوست

Чу чангаши раг ва устихон монаду пӯст

چو چنگش رگ و استخوان ماند و پوست

Чу сабраш намонад аз заъифӣу ҳуш

چو صبرش نماند از ضعیفی و هوش

зи девор миҳробаш омад ба гӯш

زِ دیوارِ محرابَش آمد به گوش

Бирав шер даранда бош , эй дағал

برو شیرِ دَرنده باش، ای دَغَل

Миндози худро чу рӯбоҳи шул

مَینداز خود را چو روباهِ شَل

Чунон саъй кун каз ту монад чу шер

چنان سعی کن کز تو مانَد چو شیر

Чаҳ бошӣ чу рӯбаҳ , ба вомондаи сайр ?

چه باشی چو روبَه به وامانده سیر

Чу шери он киро гарданӣ фарбеҳ аст

چو شیر آن که را گردنی فَربه است

Гар уфтад чу рӯбаҳ , саг аз вай ба аст

گر افتد چو روبه، سگ از وی بِه است

Ба чанги ор ва бо дигарон нӯш кун

به چنگ آر و با دیگران نوش کن

На бар фазлаи дигарон гӯш кун

نه بر فضلهٔ دیگران گوش کن

Бихӯр то туоне ба бозуии хеш

بخور تا توانی به بازوی خویش

Ки саъйат буд дар тарозуии хеш

که سَعیَت بُوَد در ترازوی خویش

Чу мардони бабри ранҷу роҳати расон

چو مَردان بِبَر رنج و راحت رسان

Мхнс хӯрд дастранҷи касон

مُخَنَث خورَد دَسترَنجِ کَسان

Бигир эй ҷавони дасти дарвеши пер

بگیر ای جوان دستِ درویشِ پیر

На худро бияфкан ки дастам бигир

نه خود را بیفکن که دستم بگیر

Худоро бар он банда бахшоиш аст

خدا را بر آن بنده بخشایش است

Ки халқ аз вуҷӯдаш дар осоиш аст

که خَلق از وجودش در آسایش است

Карами варзади он сар ки мағзӣ дар ӯст

کَرَم وَرزَد آن سَر که مغزی در اوست

Ки дуни ҳмтоннд бемағзу пӯст

که دون‌هِمّتانند بی مغز و پوست

Касе нек бинад ба ҳар ду сарой

کسی نیک بیند به هر دو سَرای

Ки некии расонад ба халқи худоӣ

که نیکی رساند به خَلقِ خدای