Пдрмрдаҳро соя бар сар фикан

پدرمرده را سایه بر سر فکن

Ғубораш биафшон ва хораш бикун

غبارش بیفشان و خارش بکن

Ндонӣ чаҳ будаш фурӯи мондаи сахт ?

ندانی چه بودش فرو مانده سخت؟

Буд тоза бе бехи ҳаргизи дарахт ?

بود تازه بی بیخ هرگز درخت؟

Чу бинии ятемии сари афкандаи пеш

چو بینی یتیمی سر افکنده پیش

Мадаи бӯса бар рӯй фарзанди хеш

مده بوسه بر روی فرزند خویش

Ятем ар бгрид ки нозаши хирад ?

یتیم ار بگرید که نازش خرد؟

Вагар хашм гирад ки бориши барад ?

وگر خشم گیرد که بارش برد؟

Ало то нигаред ки арши азим

الا تا نگرید که عرش عظیم

Билразад ҳаме чун бгриди ятем

بلرزد همی چون بگرید یتیم

Ба раҳмат бикун обаш аз дидаи пок

به رحمت بکن آبش از دیده پاک

Ба шафқат биафшонаш аз чеҳраи хок

به شفقت بیفشانش از چهره خاک

Агар соя худ бирафт аз сараш

اگر سایه خود برفت از سرش

Ту дар сояи хештани парвариш

تو در سایه خویشتن پرورش

Ман онгаҳ сари тоҷўри доштам

من آنگه سر تاجور داشتم

Ки сар бар канори падари доштам

که سر بر کنار پدر داشتم

Агар бар вуҷӯдам нишастӣ магас

اگر بر وجودم نشستی مگس

Парешон шудӣ хотир чанд кас

پریشان شدی خاطر چند کس

Кунун душманон гар барандам асир

کنون دشمنان گر برندم اسیر

Набошад кас аз дӯстонами насир

نباشد کس از دوستانم نصیر

Маро бошад аз дарди Тифлони хабар

مرا باشد از درد طفلان خبر

Ки дар тифлӣ аз сар бирафтам падар

که در طفلی از سر برفتم پدر

Яке хори пои ятемии бикунад

یکی خار پای یتیمی بکند

Ба хоб андараш дид садри Хуҷанд

به خواب اندرش دید صدر خجند

Ҳаме гуфт ва дар равза ҳо ме чамед

همی گفت و در روضه‌ها می‌چمید

Каз он хор бар ман чаҳ гулҳо дамид

کز آن خار بر من چه گلها دمید

Машав то туоне зи раҳмати барӣ

مشو تا توانی ز رحمت بری

Ки раҳмат барандат чу раҳмати барӣ

که رحمت برندت چو رحمت بری

Чу анъом кардӣ машав худпараст

چو انعام کردی مشو خودپرست

Ки ман сарварами дигарон зердаст

که من سرورم دیگران زیردست

Агар теғ давронаш андохта сет

اگر تیغ دورانش انداخته‌ست

На шамшери даврон ҳануз охтаи сет ?

نه شمشیر دوران هنوز آخته‌ست؟

Чу бинии дуъогӯии давлати ҳазор

چو بینی دعاگوی دولت هزار

Худовандро шукри неъмати гузор

خداوند را شکر نعمت گزار

Ки чашм аз ту доранд мардуми басӣ

که چشم از تو دارند مردم بسی

На ту чашми дорӣ ба даст касе

نه تو چشم داری به دست کسی

« карам » хондаам сирати сарварон

«کرم» خوانده‌ام سیرت سروران

Ғалат гуфтам , ахлоқи пайғамбарон

غلط گفتم، اخلاق پیغمبران