Яке рафту динор аз ӯ сад ҳазор
یکی رفت و دینار از او صد هزار
Халафи баради соҳибдилии ҳӯшёр
خلف برد صاحبدلی هوشیار
На чун мумсикони даст бар зар гирифт
نه چون ممسکان دست بر زر گرفت
Чу озодагони даст аз ӯ бар гирифт
چو آزادگان دست از او بر گرفت
зи дарвеш холӣ набӯдӣ дараш
ز درویش خالی نبودی درش
Мусофир ба меҳмонсарои андараш
مسافر به مهمانسرای اندرش
Дили хеш ва бегона хурсанд кард
دل خویش و بیگانه خرسند کرد
На ҳамчун падари симу зар банд кард
نه همچون پدر سیم و زر بند کرد
Маломат кунӣ гуфташ : эй боддст !
ملامتکنی گفتش: ای باددست!
Ба як раҳ парешон макун ҳар чаҳ ҳаст
به یکره پریشان مکن هرچه هست
Ба солии тавон хирман андӯхтан
به سالی توان خرمن اندوختن
Ба як дам на мардӣ буд сӯхтан
به یک دم نه مَردی بوَد سوختن
Чу дар тангдастии надории шикеб
چو در تنگدستی نداری شکیب
Нигаҳи дори вақти фарохии ҳсиб
نگهدار وقت فراخی حسیب
Ба духтар чаҳ хуш гуфт бонӯии даҳ
به دختر چه خوش گفت بانوی ده
Ки рӯзи навои барги сахтии буна
که روز نوا برگ سختی بنه
Ҳамаи вақт бар дори машку сабуӣ
همهوقت بر دار مَشک و سبوی
Ки пайваста дар даҳ равон нест ҷӯй
که پیوسته در ده روان نیست جوی
Ба дунёи тавон охират ёфтан
به دنیا توان آخرت یافتن
Ба зари панҷаи шер бар тофтан
به زر پنجه شیر بر تافتن
Ба як бор бар дӯстон зар мапош
به یک بار بر دوستان زر مپاش
Вази осеби душман ба андеша бош
وز آسیب دشمن به اندیشه باش
Агар тангдастии Марви пеши ёр
اگر تنگدستی مرو پیش یار
Вагар сими дории биё ва биор
وگر سیم داری بیا و بیار
Агар рӯй бар хок поиш наҳй
اگر روی بر خاک پایش نهی
Ҷавобат нагӯяд ба дасти тиҳӣ
جوابت نگوید به دست تهی
Худованди зар бар кунад чашми дев
خداوند زر بر کنَد چشمِ دیو
Ба дом оварад схри ҷинӣ ба рию
به دام آوَرَد صخر جنی به ریو
Тиҳии даст дар хубрӯён мапӣч
تهیدست در خوبرویان مپیچ
Ки бесим мардум наярзанд ҳеҷ
که بیسیم مردم نیرزند هیچ
Ба дасти тиҳӣ бар наёяд умед
به دست تهی بر نیاید امید
Ба зари бркнии чашми деви сипед
به زر برکنی چشم دیو سپید
Вагар ҳарчӣ ёбӣ ба каф бар наҳй
وگر هرچه یابی به کف بر نهی
Кафати вақт ҳоҷат бимонад тиҳӣ
کفت وقت حاجت بماند تهی
Гадоён ба саъии ту ҳаргизи қавӣ
گدایان به سعی تو هرگز قوی
Нигараданд , тарсами ту лоғари шӯй
نگردند، ترسم تو لاغر شوی
Чу мноъи хайри ин ҳикоят бигуфт
چو منّاع خیر این حکایت بگفت
зи ғайрати ҷавонмардро раг нахуфт
ز غیرت جوانمرد را رگ نخفت
Парокандаи дили гашт аз он айби ҷӯй
پراکندهدل گشت از آن عیبجوی
Бар ошуфт ва гуфт эй парокандаи гӯй
بر آشفت و گفت ای پراکندهگوی
Марои дастгоҳӣ ки пиромн аст
مرا دستگاهی که پیرامن است
Падар гуфт мироси ҷад ман аст
پدر گفت میراث جد من است
На эшон ба хаст нигаҳ доштанд ?
نه ایشان به خست نگه داشتند؟
Ба ҳасрат бамурданду бгзоштнд ?
به حسرت بمردند و بگذاشتند؟
Ба дастам науфтод моли падар
به دستم نیفتاد مال پدر
Ки баъд аз ман уфтад ба дасти писар
که بعد از من افتد به دست پسر
Ҳамон ба ки имрӯз мардум хуранд
همان به که امروز مردم خورند
Ки фардои пас аз ман ба яғмо баранд
که فردا پس از من به یغما برند
Хуру пӯшу бахшойу роҳати расон
خور و پوش و بخشای و راحت رسان
Нигаҳ май чаҳ дории зи баҳри касон ?
نگه می چه داری ز بهر کسان؟
Баранд аз ҷаҳон бо худ асҳоби рой
برند از جهان با خود اصحاب رای
Фурӯмоя монад ба ҳасрати биҷой
فرومایه ماند به حسرت بجای
Зару неъмат акнӯн бидиҳ кон туаст
زر و نعمت اکنون بده کآنِ توست
Ки баъд аз ту беруни з фармон туаст
که بعد از تو بیرون ز فرمان توست
Ба дунёи туоне ки уқбои харӣ
به دنیا توانی که عقبی خری
Бихар , ҷони ман , вар на ҳасрати барӣ
بخر، جانِ من، ور نه حسرت بَری