Табибии парии чеҳра дар Марв буд

طبیبی پری‌چهره در مرو بود

Ки дар боғи дили қоматаши сарв буд

که در باغ دل قامتش سرو بود

На аз дарди дилҳои ришаши хабар

نه از درد دل‌های ریشش خبر

На аз чашми бемори хешаши хабар

نه از چشم بیمار خویشش خبر

Ҳикоят кунад дардмандии ғариб

حکایت کند دردمندی غریب

Ки хуш буд чанде серум бо табиб

که خوش بود چندی سرم با طبیب

Наме хостами тандурустии хеш

نمی‌خواستم تندرستی خویش

Ки дигар наёяд табибам ба пеш

که دیگر نیاید طبیبم به پیش

Басои ақли зӯровари чирдст

بسا عقل زورآور چیردست

Ки савдоӣ ишқаш кунад зердаст

که سودای عشقش کند زیردست

Чу савдои хирадро бимолиди гӯш

چو سودا خرد را بمالید گوش

Наёрад дигар сар баровард ҳуш

نیارد دگر سر برآورد هوش