Қазоро ману перӣ аз фориёб

قضا را من و پیری از فاریاب

Раседем дар хоки мағриб ба об

رسیدیم در خاک مغرب به آب

Марои як дирам буд бардоштанд

مرا یک درم بود برداشتند

Ба киштӣу дарвеши бгзоштнд

به کشتی و درویش بگذاشتند

Сиёҳони бронднди киштӣ чу дӯд

سیاهان براندند کشتی چو دود

Ки он нохудои нои худои тарс буд

که آن ناخدا نا خدا ترس بود

Маро гиря омад зи тимори ҷуфт

مرا گریه آمد ز تیمار جفت

Бар он гиря қҳқаҳ бихандед ва гуфт

بر آن گریه قهقه بخندید و گفت

Махӯр ғам барои ман эй пари хирад

مخور غم برای من ای پر خرد

Марои он каси орад ки киштии барад

مرا آن کس آرد که کشتی برد

Бгстрди саҷҷода бар рӯй об

بگسترد سجاده بر روی آب

Хаёласт пиндоштам ё ба хоб

خیال است پنداشتم یا به خواب

з мадҳушем дидаи он шаб нахуфт

ز مدهوشیم دیده آن شب نخفت

Нигаҳи бомдодон ба ман кард ва гуфт

نگه بامدادان به من کرد و گفت

Ту лангӣ ба чӯб омадӣ ман ба пой

تو لنگی به چوب آمدی من به پای

Туро киштӣ оварад ва моро худоӣ

تو را کشتی آورد و ما را خدای

Чаро аҳли маънӣ бад-ӣн негроанд

چرا اهل معنی بدین نگروند

Ки абдол дар обу оташи раванд ?

که ابدال در آب و آتش روند؟

На тифлӣ каз оташ надорад хабар

نه طفلی کز آتش ندارد خبر

Нигаҳ дорадаш модари мҳрўр ?

نگه داردش مادر مهرور؟

Пас онон ки дар ваҷд мустағриқанд

پس آنان که در وجد مستغرقند

Шабу рӯз дар айн ҳифз ҳақанд

شب و روز در عین حفظ حقند

Нигаҳ дорад аз тоби оташи халил

نگه دارد از تاب آتش خلیل

Чу тобути Мӯсои зи ғарқоби нил

چو تابوت موسی ز غرقاب نیل

Чу кӯдак ба даст шиновар бараст

چو کودک به دست شناور برست

Натарсад вагар диҷла паҳновараст

نترسد وگر دجله پهناورست

Ту бар рӯй дарёи қадам чун занӣ

تو بر روی دریا قدم چون زنی

Чу мардон ки бар хушки трдомнӣ ?

چو مردان که بر خشک تردامنی؟