Раиси диҳӣ бо писар дар раҳе
رئیس دهی با پسر در رهی
Гузаштанд бар қалби шоҳаншаҳӣ
گذشتند بر قلب شاهنشهی
Писар човашон диду теғу табар
پسر چاوشان دید و تیغ و تبر
Қабоҳои атлас , камарҳои зар
قباهای اطلس، کمرهای زر
Ялони камондори нахҷӣри зан
یلان کماندار نخجیر زن
Ғуломони таркиши каши тирзн
غلامان ترکش کش تیرزن
Яке дар буриши парниёнии қабоа
یکی در برش پرنیانی قباه
Яке бар сараши хусравонеи кулоҳ
یکی بر سرش خسروانی کلاه
Писари кони ҳамаи шавкат ва поя дид
پسر کان همه شوکت و پایه دید
Падарро ба ғоят фурӯмоя дид
پدر را به غایت فرومایه دید
Ки ҳолаш бигардед ва рангаш бирехт
که حالش بگردید و رنگش بریخت
зи ҳайбат ба байғӯлае дар гурехт
ز هیبت به بیغولهای در گریخت
Писар гуфташ охири бузурги диҳӣ
پسر گفتش آخر بزرگ دهی
Ба сардорӣ аз сари бузургони маӣ
به سرداری از سر بزرگان مهی
Чаҳ будат ки бибаредӣ аз ҷони умед
چه بودت که ببریدی از جان امید
Блрзидӣ аз боди ҳайбат чу бед ?
بلرزیدی از باد هیبت چو بید؟
Балӣ , гуфт солору фармондиҳам
بلی، گفت سالار و فرماندهم
Вале иззатам ҳаст то дар даҳум
ولی عزتم هست تا در دهم
Бузургон аз он даҳшат олӯда анд
بزرگان از آن دهشت آلودهاند
Ки дар боргоҳ малик бӯда анд
که در بارگاه ملک بودهاند
Ту , эй бехабар , ҳамчунон дар диҳӣ
تو، ای بی خبر، همچنان در دهی
Ки бар хештан мансабӣ ме наҳй
که بر خویشتن منصبی مینهی
Нагуфтанд ҳарфии забони оварон
نگفتند حرفی زبان آوران
Ки саъдӣ нагӯяд мисолӣ бар он
که سعدی نگوید مثالی بر آن
Магар дида бошӣ ки дар боғу роғ
مگر دیده باشی که در باغ و راغ
Битобад ба шаби кирмакӣ чун чароғ
بتابد به شب کرمکی چون چراغ
Яке гуфташ эй кирмак шаб фурӯз
یکی گفتش ای کرمک شب فروز
Чаҳ будат ки беруни ниёе ба рӯз ?
چه بودت که بیرون نیایی به روز؟
Бибин котшии кирмаки хокзод
ببین کآتشی کرمک خاکزاد
Ҷавоб аз сари равшаноӣ чаҳ дод
جواب از سر روشنایی چه داد
Ки ман рӯзу шаби ҷуз ба саҳрои ним
که من روز و شب جز به صحرا نیم
Вале пеши хуршеди пайдои ним
ولی پیش خورشید پیدا نیم