Якеро чу ман дил ба даст касе

یکی را چو من دل به دست کسی

Гарав буд ва май баради хории басӣ

گرو بود و می‌برد خواری بسی

Пас аз ҳӯшмандӣу фарзонагӣ

پس از هوشمندی و فرزانگی

Ба даф бар задандаш ба девонагӣ

به دف بر زدندش به دیوانگی

зи душмани ҷафои барадӣ аз баҳри дӯст

ز دشمن جفا بردی از بهر دوست

Ки тирёки Акбар буд заҳри дӯст

که تریاک اکبر بود زهر دوست

Қафо хӯрдӣ аз дасти ёрони хеш

قفا خوردی از دست یاران خویش

Чу мсмор пешонӣ оварда пеш

چو مسمار پیشانی آورده پیش

Хаёлаши чунон бар сар ошӯб кард

خیالش چنان بر سر آشوب کرد

Ки боми димоғаш лагадкӯб кард

که بام دماغش لگدکوب کرد

Набӯдаш зи тшниъи ёрони хабар

نبودش ز تشنیع یاران خبر

Ки ғарқа надорад зи борони хабар

که غرقه ندارد ز باران خبر

Крои пои хотир бар омад ба санг

کرا پای خاطر بر آمد به سنگ

Наяндешад аз шишаи ному нанг

نیندیشد از شیشهٔ نام و ننگ

Шабии деви худро причҳраҳи сохт

شبی دیو خود را پریچهره ساخت

Дар оғӯши он мард ва бар вай битохт

در آغوش آن مرد و بر وی بتاخت

Саҳаргаҳи маҷол намозаш набӯд

سحرگه مجال نمازش نبود

зи ёрони каси огаҳи з розаш набӯд

ز یاران کس آگه ز رازش نبود

Ба обӣ фурӯ рафт наздики бом

به آبی فرو رفت نزدیک بام

Бар ӯ бастаи сармои дарӣ аз рухом

بر او بسته سرما دری از رخام

Насиҳатгарии лўмш оғоз кард

نصیحتگری لومش آغاز کرد

Ки худро бикуштӣ дар ин оби сард

که خود را بکشتی در این آب سرد

зи бурнои мунсиф бар омад хурӯш

ز برنای منصف بر آمد خروش

Ки эй ёр чанд аз маломат ? хамӯш

که ای یار چند از ملامت؟ خموش

Марои панҷ рӯзи ин писар дил фирефт

مرا پنج روز این پسر دل فریفت

зи меҳраши чунонам ки натавон шкиФт

ز مهرش چنانم که نتوان شکیفت

Напурсед борӣ ба халқи хушам

نپرسید باری به خلق خوشم

Бибин то чаҳ бориш ба ҷон май кашам

ببین تا چه بارش به جان می‌کشم

Пас онро ки шахсами зи хоки офарид

پس آن را که شخصم ز خاک آفرید

Ба қудрат дар ӯ ҷони поки офарид

به قدرت در او جان پاک آفرید

Аҷаби дорӣ ар бори амраш барам

عجب داری ار بار امرش برم

Ки доим ба эҳсону фазлаши дирам ?

که دایم به احسان و فضلش درم؟