Шунидам ки вақте гдозодаҳ Эй

شنیدم که وقتی گدازاده‌ای

Назар дошт бо подшозодаҳ Эй

نظر داشت با پادشازاده‌ای

Ҳаме рафт ва май пухти савдои хом

همی‌رفت و می‌پخت سودای خام

Хаёлаши фурӯи бардаи дандон ба ком

خیالش فرو برده دندان به کام

зи майдонаш холӣ набӯдӣ чу майл

ز میدانش خالی نبودی چو میل

Ҳамаи вақти паҳлавии асбаш чу пел

همه وقت پهلوی اسبش چو پیل

Дилаш хӯн шуду роз дар дил бимонад

دلش خون شد و راز در دل بماند

Вале поиш аз гиря дар гул бимонад

ولی پایش از گریه در گل بماند

Рақибон хабар ёфтандаш зи дард

رقیبان خبر یافتندش ز درد

Дигарбора гуфтандаш ӣнҷои магарад

دگرباره گفتندش اینجا مگرد

Дамӣ рафт ва ёд омадаш рӯй дӯст

دمی رفت و یاد آمدش روی دوست

Дигар хайма зад бар сари кӯии дӯст

دگر خیمه زد بر سر کوی دوست

Ғуломии шикасташи сару дасту пой

غلامی شکستش سر و دست و پای

Ки « бории нгФтимт эдар мапоӣ »

که ‌«باری نگفتیمت ایدر مپای‌»

Дигар рафту сабр ва қарораш набӯд

دگر رفت و صبر و قرارش نبود

Шикебе аз рӯй ёраш набӯд

شکیبایی از روی یارش نبود

Магаси вори ш аз пеши шукр ба ҷавр

مگس‌وار‌ش از پیش شکر به جور

Брондндӣу бозгаштӣ ба Фўр

براندندی و بازگشتی به‌فور

Касе гуфташ эй шӯхи девонаи ранг

کسی گفتش ای شوخ دیوانه‌رنگ

Аҷаби сабри дории ту бар чӯбу санг !

عجب صبر داری تو بر چوب و سنگ!

Бигуфт ин ҷафо бар ман аз даст ӯст

بگفت این جفا بر من از دست اوست

На шартии сет нолидан аз дасти дӯст

نه شرطی‌ست نالیدن از دست دوست

Ман инак дами дӯстӣ май занам

من اینک دم دوستی می‌زنم

Гар ӯ дӯст дорад вагар душманам

گر او دوست دارد وگر دشمنم

зи ман сабр бе ӯ таваққуъи мадор

ز من صبر بی او توقع مدار

Ки бо ӯ ҳам имкон надорад қарор

که با او هم امکان ندارد قرار

На неруии сабрам , на ҷои ситез

نه نیروی صبرم‌، نه جای ستیز

На имкон бӯдан , на пои гурез

نه امکان‌ِ بودن‌، نه پای گریز

Магӯ зин дар боргаҳ сар битоб

مگو زین در بارگه سر بتاب

Вагар сар чу мехам наад дар таноб

وگر سر چو میخم نهد در طناب

На парвона ҷон дода дар пои дӯст

نه پروانه جان داده در پای دوست

Ба аз зинда дар кунҷ торик ӯст ?

به از زنده در کنج تاریک اوست؟

Бигуфт ар хурии захми чавгони ӯй ?

بگفت ار خوری زخم چوگان اوی؟

Бигуфто ба поиш дар уфтам чу гӯй

بگفتا به پایش در افتم چو گوی

Бигуфто саратгар бабрад ба теғ ?

بگفتا سرت گر ببرد به تیغ؟

Бигуфт ин қадар набӯд аз ваии дареғ

بگفت این قدر نبود از وی دریغ

Марои худ з сар нест чандон хабар

مرا خود ز سر نیست چندان خبر

Ки тоҷаст бар торакам ё табар

که تاج است بر تارکم یا تبر

Макун бо ман ношикеби ътиб

مکن با من ناشکیبا عتیب

Ки дар ишқ сӯрат набандад шикеб

که در عشق صورت نبندد شکیب

Чу ёқӯбам ар дида гардад сипед

چو یعقوبم ار دیده گردد سپید

Набарам зи дидори Юсуфи умед

نبُرّم ز دیدار یوسف امید

Якеро ки сари хуш буд бо яке

یکی را که سر خوش بود با یکی

Ниёзорад аз вай ба ҳар андакӣ

نیازارد از وی به هر اندکی

Рикобаш бабўсед рӯзии ҷавон

رکابش ببوسید روزی جوان

Барошуфт ва бартофт аз ваии Аннан

برآشفت و برتافت از وی عنان

Бихандеду гуфто « Аннани брмпич

بخندید و گفتا ‌«عنان برمپیچ

Ки султони Аннани брнпичди зи ҳеҷ

که سلطان عنان برنپیچد ز هیچ

Маро бо вуҷӯд ту ҳастӣ намонад

مرا با وجود تو هستی نماند

Ба ёди туам худпарастӣ намонад

به یاد توام خودپرستی نماند

Гарми ҷурм бинӣ макун айби ман

گرم جرم بینی مکن عیب من

Туе сар бар оварда аз ҷайби ман

تویی سر بر آورده از جیب من

Бидон Зуҳра дастат задам дар рикоб

بدان زَهره دستت زدم در رکاب

Ки худро наёвардам андари ҳисоб

که خود را نیاوردم اندر حساب

Кашидам қалам дар сари номи хеш

کشیدم قلم در سر نام خویش

Ниҳодами қадам бар сари коми хеш

نهادم قدم بر سر کام خویش

Маро худ кашад тири он чашми маст

مرا خود کُشد تیر آن چشم مست

Чаҳ ҳоҷат ки оре ба шамшери даст ?

چه حاجت که آری به شمشیر دست؟

Ту оташ ба не дар зан ва дар гузар

تو آتش به نی در زن و در گذر

Ки на хушк дар беша монад натар »

که نه خشک در بیشه مانَد نه تر‌»