Шунидам ки бар лаҳни хунёгарӣ
شنیدم که بر لحن خنیاگری
Ба рақс андар омад парии пайкарӣ
به رقص اندر آمد پری پیکری
зи дилҳои шӯридаи пиромнш
ز دلهای شوریده پیرامنش
Гирифт оташи шамъ дар доманаш
گرفت آتش شمع در دامنش
Пароканда хотир шуду хашмнок
پراکنده خاطر شد و خشمناک
Яке гуфташ аз дӯстдорон , чаҳ бок ?
یکی گفتش از دوستداران، چه باک؟
Туро оташ эй дӯст доман бсухт
تو را آتش ای دوست دامن بسوخت
Марои худ ба як бор хирман бсухт
مرا خود به یک بار خرمن بسوخت
Агар ёрӣ аз хештан дам мазан
اگر یاری از خویشتن دم مزن
Ки ширкаст бо ёр ва бо хештан
که شرک است با یار و با خویشتن
Чунин дорам аз пери донандаи ёд
چنین دارم از پیر داننده یاد
Ки шӯридае сар ба саҳрои ниҳод
که شوریدهای سر به صحرا نهاد
Падар дар фироқаш нахурд ва нахуфт
پدر در فراقش نخورد و نخفت
Писарро маломати бкрднд ва гуфт
پسر را ملامت بکردند و گفت
Аз анга ки ёрами кас хеш хонд
از انگه که یارم کس خویش خواند
Дигар бо касам ошноӣ намонад
دگر با کسم آشنایی نماند
Ба ҳақаш ки то ҳақ ҷамолам намӯд
به حقش که تا حق جمالم نمود
Дигар ҳар чаҳ дидам хаёлам намӯд
دگر هر چه دیدم خیالم نمود
Нашуд гум ки рӯй аз хилоиқ битофт
نشد گم که روی از خلایق بتافت
Ки гум карда хешро боз ёфт
که گم کرده خویش را باز یافت
Прокндгоннди зери фалак
پراکندگانند زیر فلک
Ки ҳам дад тавон хондашон ҳам малик
که هم دد توان خواندشان هم ملک
зи ёди малик чун малики нормнд
ز یاد مِلک چون مَلک نارمند
Шабу рӯз чун дади зи мардуми рманд
شب و روز چون دد ز مردم رمند
Қавӣ бозувонанд кӯтоҳи даст
قوی بازوانند کوتاه دست
Хирадманди шайдоу ҳушёри маст
خردمند شیدا و هشیار مست
Гуҳи осӯда дар гӯшае хирқаи дуз
گه آسوده در گوشهای خرقه دوز
Гуҳи ошуфта дар маҷлисии хирқаи сӯз
گه آشفته در مجلسی خرقه سوز
На савдои худашон , на пурвои кас
نه سودای خودشان، نه پروای کس
На дар кунҷи тавҳидашони ҷои кас
نه در کنج توحیدشان جای کس
Пришидаҳи ақлу парокандаи ҳуш
پریشیده عقل و پراکنده هوش
зи қавли насиҳатгари окандаи гӯш
ز قول نصیحتگر آکنده گوش
Ба дарё нахоҳад шудани бти ғариқ
به دریا نخواهد شدن بط غریق
Самандар чаҳ донад азоби ҳариқ ?
سمندر چه داند عذاب حریق؟
Туҳидасти мардони пари ҳавсила
تهیدست مردان پر حوصله
Биёбони навардони паии қофила
بیابان نوردان پی قافله
Азизони пӯшида аз чашми халқ
عزیزان پوشیده از چشم خلق
На зуннори дорони пӯшидаи далқ
نه زنار داران پوشیده دلق
Надоранд чашм аз хилоиқи писанд
ندارند چشم از خلایق پسند
Ки эшон писандида ҳақ басанд
که ایشان پسندیده حق بسند
Пар аз мивау сояи вар чун рузанд
پر از میوه و سایهور چون رزند
На чун мо сияҳи кор ва азрақ бузанд
نه چون ما سیهکار و ازرق بزند
Ба худ сари фурӯи барда ҳамчун садаф
به خود سر فرو برده همچون صدف
На монанди дарё бар оварда каф
نه مانند دریا بر آورده کف
На мардум ҳамин устихонанду пӯст
نه مردم همین استخوانند و پوست
На ҳар сӯратии ҷони маънӣ дар ӯст
نه هر صورتی جان معنی در اوست
На султони харидор ҳар банда Эй аст
نه سلطان خریدار هر بندهای است
На дар зер ҳар жандае зинда Эй аст
نه در زیر هر ژندهای زندهای است
Агар жола ҳар қатрае дар шудӣ
اگر ژاله هر قطرهای در شدی
Чу хрмҳраҳи бозор аз ӯ пар шудӣ
چو خرمهره بازار از او پر شدی
Чу ғозӣ ба худ бар набанданд пой
چو غازی به خود بر نبندند پای
Ки муҳкам равад пои чубини зи ҷой
که محکم رود پای چوبین ز جای
Ҳарифони хилвати сарои аласт
حریفان خلوتسرای الست
Ба як ҷуръа то нафхаи сувари маст
به یک جرعه تا نفخهٔ صور مست
Ба теғ аз ғараз бар нагиранд чанг
به تیغ از غرض بر نگیرند چنگ
Ки парҳезу ишқи обгинаи сету санг
که پرهیز و عشق آبگینهست و سنگ