Яке шоҳидӣ дар Самарқанд дошт
یکی شاهدی در سمرقند داشت
Ки гуфтӣ ба ҷои смр қанд дошт
که گفتی به جای سمر قند داشت
Ҷамолии гарави барда аз офтоб
جمالی گرو برده از آفتاب
зи шӯхяши бунёди тақвои хароб
ز شوخیش بنیاد تقوی خراب
Таъолии аллоҳ аз ҳасан то ғоятӣ
تعالی الله از حسن تا غایتی
Ки пиндорӣ аз раҳматаст оятӣ
که پنداری از رحمت است آیتی
Ҳаме рафтӣу дидаҳо дар пеш
همی رفتی و دیدهها در پیش
Дил дӯстон карда ҷони брхиш
دل دوستان کرده جان برخیش
Назар кардӣ ин дӯст дар вай наҳуфт
نظر کردی این دوست در وی نهفت
Нигаҳ кард борӣ ба тундӣ ва гуфт
نگه کرد باری به تندی و گفت
Ки эй хираи сар чанд пўиӣ пем
که ای خیره سر چند پویی پیم
Ндонӣ ки ман мурғи домати ним ?
ندانی که من مرغ دامت نیم؟
?герати бори дигари бубинам ба теғ
گرت بار دیگر ببینم به تیغ
Чу душмани бабрами сарат бе дареғ
چو دشمن ببرم سرت بیدریغ
Касе гуфташ акнӯн сари хеши гир
کسی گفتش اکنون سر خویش گیر
Аз ин саҳлтар матлабии пеши гир
از این سهلتر مطلبی پیش گیر
Напиндорам ин ком ҳосил кунӣ
نپندارم این کام حاصل کنی
Мабодо ки ҷон дар сар дил кунӣ
مبادا که جان در سر دل کنی
Чу мафтӯни содиқ маломат шунид
چو مفتون صادق ملامت شنید
Бадарад аз даруни нола Эй баркашид
به درد از درون نالهای برکشید
Ки бигзор то захми теғи ҳалок
که بگذار تا زخم تیغ هلاک
Бғлтондми лоша дар хӯну хок
بغلطاندم لاشه در خون و خاک
Магари пеш душман бигӯянду дӯст
مگر پیش دشمن بگویند و دوست
Ки ин куштаи даст ва шамшер ӯст
که این کشتهٔ دست و شمشیر اوست
Наме байнам аз хоки кӯяши гурез
نمیبینم از خاک کویش گریز
Ба бедод гӯ обрӯем бирез
به بیداد گو آبرویم بریز
Маро тавба фармое эй худпараст
مرا توبه فرمایی ای خودپرست
Туро тавба зин гуфт аввалӣ тараст
تو را توبه زین گفت اولیترست
Бибахшоӣ бар ман ки ҳарч ӯ кунад
ببخشای بر من که هرچ او کند
Вагар қасд хӯнаст некӯ кунад
و گر قصد خون است نیکو کند
Бсўзондм ҳар шабии оташаш
بسوزاندم هر شبی آتشش
Саҳари зиндаи гирдам ба буии хушаш
سحر زنده گردم به بوی خوشش
Агар меРом имрӯз дар кӯии дӯст
اگر میرم امروز در کوی دوست
Қиёмати занами хаймаи паҳлавии дӯст
قیامت زنم خیمه پهلوی دوست
Мада то туоне дар ин ҷанги пушт
مده تا توانی در این جنگ پشت
Ки зиндаи сети саъдӣ ки ишқаш бикушт
که زندهست سعدی که عشقش بکشت