Сегӣ пой сҳроншинӣ гузид

سگی پای صحرانشینی گزید

Ба хашмӣ ки заҳраши з дандон чакид

به خشمی که زهرش ز دندان چکید

Шаб аз дарди бечораи хобаши набард

شب از درد بیچاره خوابش نبرد

Ба хайли андараши духтарӣ буд хирад

به خیل اندرش دختری بود خرد

Падарро ҷафо кард ва тундӣ намӯд

پدر را جفا کرد و تندی نمود

Ки охири туро низ дандон набӯд ?

که آخر تو را نیز دندان نبود؟

Пас аз гиряи марди парокандаи рӯз

پس از گریه مرد پراکنده روز

Бихандед к-эии Бобаки длФрўз

بخندید کای بابک دلفروز

Маро гарчи ҳам салтанат буд ва беш

مرا گرچه هم سلطنت بود و بیش

Дареғи омадами кому дандони хеш

دریغ آمدم کام و دندان خویش

Маҳоласт агар теғ бар сар хӯрам

محال است اگر تیغ بر سر خورم

Ки дандон ба пои саги андар барам

که دندان به پای سگ اندر برم

Тавон кард бо нокасони бади раҳгӣ

توان کرد با ناکسان بد رگی

Валикин наёяд зи мардуми сегӣ

ولیکن نیاید ز مردم سگی