Бузургии ҳунарманди офоқ буд
بزرگی هنرمند آفاق بود
Ғуломаши накӯҳидаи ахлоқ буд
غلامش نکوهیده اخلاق بود
Аз ин хФргии мӯии колидаҳ Эй
از این خفرگی موی کالیدهای
Бадӣ , сирка дар рӯй молидаа Эй
بدی، سرکه در روی مالیدهای
Чу събонши олӯдаи дандон ба заҳр
چو ثعبانش آلوده دندان به زهر
Гарави барда аз зишти рӯйони шаҳр
گرو برده از زشت رویان شهر
Мудомаш ба рӯй оби чашми сбл
مدامش به روی آب چشم سبل
Давидии зи буии пиёзи бағал
دویدی ز بوی پیاز بغل
Гиреҳи вақт пухтан бар абрӯ задӣ
گره وقت پختن بر ابرو زدی
Чу пухтанд бо хоҷа зону задӣ
چو پختند با خواجه زانو زدی
Дамодам ба нон хӯрданаш ҳам нишаст
دمادم به نان خوردنش هم نشست
Вагар мардии обаши надодӣ ба даст
و گر مردی آبش ندادی به دست
На гуфт андар ӯ кор кардӣ на чӯб
نه گفت اندر او کار کردی نه چوب
Шабу рӯз аз ӯ хона дар кунаду кӯб
شب و روز از او خانه در کند و کوب
Гуҳии хору хас дар раҳи андохтӣ
گهی خار و خس در ره انداختی
Гуҳии мокиён дар чаҳ андохтӣ
گهی ماکیان در چه انداختی
зи симоаши ваҳшат фароз омадӣ
ز سیماش وحشت فراز آمدی
Нарафтӣ ба корӣ ки боз омадӣ
نرفتی به کاری که باز آمدی
Касе гуфт аз ин бандаи бади хисол
کسی گفت از این بندهٔ بد خصال
Чаҳ хоҳӣ ? адаб , ё ҳунар , ё ҷамол ?
چه خواهی؟ ادب ، یا هنر، یا جمال؟
Наярзад вуҷӯдии бад-ӣни нохушӣ
نیرزد وجودی بدین ناخوشی
Ки ҷавраши писандӣу бориши кашӣ
که جورش پسندی و بارش کشی
Миннати бандаи хубу некӯи сайр
منت بندهٔ خوب و نیکو سیر
Ба дасти орм , инро ба нхос бар
به دست آرم، این را به نخاس بر
Вагар як пашиз оварад сар мапӣч
و گر یک پشیز آورد سر مپیچ
Гаронаст агар рости хоҳӣ ба ҳеҷ
گران است اگر راست خواهی به هیچ
Шунид ин сухани марди некӯи ниҳод
شنید این سخن مرد نیکو نهاد
Бихандед к-эии ёри фаррухи нажод
بخندید کای یار فرخ نژاد
Бадаст ин писари табъу хеш валек
بد است این پسر طبع و خویش ولیک
Марои зов табиат шавад хуии нек
مرا زاو طبیعت شود خوی نیک
Чу зов карда бошам таҳаммули басӣ
چو زاو کرده باشم تحمل بسی
Тавонам ҷафои бурдан аз ҳар касе
توانم جفا بردن از هر کسی
Таҳаммул чу заҳрати намояди нахуст
تحمل چو زهرت نماید نخست
Вале шаҳд гардад чу дар табъ раст
ولی شهد گردد چو در طبع رست