Касе роҳи маърӯф крхӣ биҷуст
کسی راه معروف کرخی بجست
Ки биниҳод маърӯфӣ аз сари нахуст
که بنهاد معروفی از سر نخست
Шунидам ки муҳимонаш омад яке
شنیدم که مهمانش آمد یکی
зи беморяш то ба марги андакӣ
ز بیماریش تا به مرگ اندکی
Сараши мӯӣу рӯйиши сафои рехта
سرش موی و رویش صفا ریخته
Ба мўииши ҷон дар тани овехта
به موییش جان در تن آویخته
Шаб онҷо бияфканаду болаши ниҳод
شب آنجا بیفکند و بالش نهاد
Равони даст дар бонгу нолши ниҳод
روان دست در بانگ و نالش نهاد
На хобаш гирифтӣ шубони як нафас
نه خوابش گرفتی شبان یک نفس
На аз дасти фарёд ӯ хоби кас
نه از دست فریاد او خواب کس
Наҳодӣ парешону табъии дурушт
نهادی پریشان و طبعی درشت
Наме марду халқӣ ба ҳуҷҷат бикушт
نمیمرد و خلقی به حجت بکشت
зи фарёд ва нолидан ва хуфту хез
ز فریاد و نالیدن و خفت و خیز
Гирифтанд аз ӯ халқи роҳи гурез
گرفتند از او خلق راه گریز
зи диёри мардум дар он буқъаи кас
ز دیار مردم در آن بقعه کس
Ҳамон нотавон монаду маърӯфу бас
همان ناتوان ماند و معروف و بس
Шунидам ки шабҳо з хизмат нахуфт
شنیدم که شبها ز خدمت نخفت
Чу мардони миёни баст ва кард ончӣ гуфт
چو مردان میان بست و کرد آنچه گفت
Шабӣ бар сараш лашкар оварад хоб
شبی بر سرش لشکر آورد خواب
Ки чанд оварад марди нохуфтаи тоб ?
که چند آورد مرد ناخفته تاب؟
Ба як дам ки чашмонаш хуфтан гирифт
به یک دم که چشمانش خفتن گرفت
Мусофири пароканда гуфтан гирифт
مسافر پراکنده گفتن گرفت
Ки лаънат бар ин насли нопоки бод
که لعنت بر این نسل ناپاک باد
Ки номанду номӯс ва зарқанду бод
که نامند و ناموس و زرقند و باد
Палиди эътиқодони покизаи пӯш
پلید اعتقادان پاکیزه پوش
Фарибандаи порсоеи фуруш
فریبندهٔ پارسایی فروش
Чаҳ донад лати анбонӣ аз хоби маст
چه داند لت انبانی از خواب مست
Ки бечорае дида бар ҳам набаст ?
که بیچارهای دیده بر هم نبست؟
Суханҳои мункир ба маърӯф гуфт
سخنهای منکر به معروف گفت
Ки як дам чаро ғофил аз вай бихуфт
که یک دم چرا غافل از وی بخفت
Фурӯ хӯрд шайхи ин ҳадис аз карам
فرو خورد شیخ این حدیث از کرم
Шуниданд пӯшидагони ҳарам
شنیدند پوشیدگان حرم
Яке гуфт маърӯфро дар наҳуфт
یکی گفت معروف را در نهفت
Шунидӣ ки дарвеши нолон чаҳ гуфт ?
شنیدی که درویش نالان چه گفت
Бирав зоин сипас гӯи сари хеши гир
برو زین سپس گو سر خویش گیر
Гаронӣ макун ҷои дигари бимир
گرانی مکن جای دیگر بمیر
Никуӣу раҳмат ба ҷой худ аст
نکویی و رحمت به جای خود است
Вале бо бидон никмрдӣ бад аст
ولی با بدان نیکمردی بد است
Сари сифларо гирд болаш манеҳ
سر سفله را گرد بالش منه
Сари мардуми озор бар санг ба
سر مردم آزار بر سنگ به
Макун бо бидон некӣ эй некбахт
مکن با بدان نیکی ای نیکبخت
Ки дар шӯраи нодони нишонди дарахт
که در شوره نادان نشاند درخت
Нагӯям муроот мардум макун
نگویم مراعات مردم مکن
Карами пеши номардумон гум макун
کرم پیش نامردمان گم مکن
Ба ахлоқ нармӣ макун бо дурушт
به اخلاق نرمی مکن با درشت
Ки сагро намоланд чун гурбаи пушт
که سگ را نمالند چون گربه پشت
Гар инсофи хоҳии саги ҳақи шинос
گر انصاف خواهی سگ حق شناس
Ба сират ба аз мардуми носипос
به سیرت به از مردم ناسپاس
Ба брФоб раҳмат макун бар хасис
به برفاب رحمت مکن بر خسیس
Чу кардӣ мукофот бар ях навис
چو کردی مکافات بر یخ نویس
Надидам чунин печ бар печи кас
ندیدم چنین پیچ بر پیچ کس
Макун ҳеҷ раҳмат бар ин ҳеҷ кас
مکن هیچ رحمت بر این هیچ کس
Бихандед ва гуфт эй длороми ҷуфт
بخندید و گفت ای دلارام جفت
Парешон машав зоин парешон ки гуфт
پریشان مشو زین پریشان که گفت
Гар аз нохушӣ кард бар ман хурӯш
گر از ناخوشی کرد بر من خروش
Марои нохуш аз вай хуш омад ба гӯш
مرا ناخوش از وی خوش آمد به گوش
Ҷафои чунин кас набояд шунӯд
جفای چنین کس نباید شنود
Ки натавонад аз беқарорӣ ғунуд
که نتواند از بیقراری غنود
Чу худро қавии ҳоли бинӣу хуш
چو خود را قوی حال بینی و خوش
Ба шукронаи бор заъифон бикаш
به شکرانه بار ضعیفان بکش
Агар худ ҳамин сӯратӣ чун тилисм
اگر خود همین صورتی چون طلسم
Бимирӣу исмати бимирад чу ҷисм
بمیری و اسمت بمیرد چو جسم
Вагарпарвароне дарахти карам
وگر پرورانی درخت کرم
Бар никномии хурии лоҷарам
بر نیکنامی خوری لاجرم
Набинӣ ки дар крхи турбат басӣ аст
نبینی که در کرخ تربت بسی است
Ба ҷузи гӯри маърӯф , маърӯф нест
به جز گور معروف، معروف نیست
Ба давлати касоне сар афрохтанд
به دولت کسانی سر افراختند
Ки тоҷи такаббури биндохтнд
که تاج تکبر بینداختند
Такаббур кунад марди ҳишмати параст
تکبر کند مرد حشمت پرست
Надонад ки ҳишмат ба ҳалам андар аст
نداند که حشمت به حلم اندر است