Тамаъи баради шухӣ ба соҳибдилӣ
طمع برد شوخی به صاحبدلی
Набӯд он замон дар миёни ҳосилӣ
نبود آن زمان در میان حاصلی
Камарбанду дасташи тиҳӣ буду пок
کمربند و دستش تهی بود و پاک
Ки зари брФшондӣ ба рӯйиш чу хок
که زر برفشاندی به رویش چو خاک
Бурун тохт хоҳанда хира рӯй
برون تاخت خواهندهٔ خیره روی
Нкўҳидн оғоз кардаш ба кӯй
نکوهیدن آغاز کردش به کوی
Ки зинҳор аз ин каждумон хамӯш
که زنهار از این کژدمان خموش
Палангони дарандаи суфи пӯш
پلنگان درندهٔ صوف پوش
Ки чун гурбаи зону ба дили брнҳнд
که چون گربه زانو به دل برنهند
Вагар сайдӣ уфтад чу саг дар ҷҳнд
و گر صیدی افتد چو سگ در جهند
Сӯй масҷид оварда дукон шед
سوی مسجد آورده دکان شید
Ки дар хонаи камтар тавон ёфт сайд
که در خانه کمتر توان یافت صید
Раҳи корвон шермардон зананд
ره کاروان شیرمردان زنند
Вале ҷомаи мардум ӣнон кунанд
ولی جامه مردم اینان کنند
Сипеду сияҳи пора бар дӯхта
سپید و سیه پاره بر دوخته
Ба солусу пинҳони зари андӯхта
به سالوس و پنهان زر اندوخته
Зиҳии ҷӯи фурӯашон гандум намой
زهی جو فروشان گندم نمای
Ҷаҳонгарди шбкўки хирмани гадоӣ
جهانگرد شبکوک خرمن گدای
Мубин дар ибодат ки перанду суст
مبین در عبادت که پیرند و سست
Ки дар рақс ва ҳолат ҷавонанду чуст
که در رقص و حالت جوانند و چست
Чаро кард бояд намоз аз нишаст
چرا کرد باید نماز از نشست
Чу дар рақс бар метавонанд ҷуст ?
چو در رقص بر میتوانند جست؟
Асои куллӣманд бисёр хор
عصای کلیمند بسیار خوار
Ба зоҳири чунин зард рӯй ва назор
به ظاهر چنین زرد روی و نزار
На парҳезгор ва на донишваранд
نه پرهیزگار و نه دانشورند
Ҳамин бас ки дунё ба дайн ме хуранд
همین بس که دنیا به دین میخورند
Ъабоеи блилонаҳ дар тан кунанд
عبایی بلیلانه در تن کنند
Ба дахли ҳабаши ҷома зан кунанд
به دخل حبش جامهٔ زن کنند
з суннат набинӣ дар эшон асар
ز سنت نبینی در ایشان اثر
Магари хоби пешину нони саҳар
مگر خواب پیشین و نان سحر
Шикам то сари оканда аз луқмаи танг
شکم تا سر آکنده از لقمه تنگ
Чу занбили дарюзаи ҳафтод ранг
چو زنبیل دریوزه هفتاد رنگ
Нахоҳам дар ин васф аз ин беш гуфт
نخواهم در این وصف از این بیش گفت
Ки шнът буд сират хеш гуфт
که شنعت بود سیرت خویش گفت
Фурӯ гуфт аз ин шеваи нодидаи гӯй
فرو گفت از این شیوه نادیده گوی
Набинад ҳунари дидаи ъибҷўӣ
نبیند هنر دیدهٔ عیبجوی
Яке карда бе обрӯеи басӣ
یکی کرده بی آبرویی بسی
Чаҳ ғам дорадаш зи обрӯӣ касе ?
چه غم داردش ز آبروی کسی؟
Мурӣдӣ ба шайхи ин сухан нақл кард
مریدی به شیخ این سخن نقل کرد
Гар инсофи пурсӣ , на аз ақл кард
گر انصاف پرسی، نه از عقل کرد
Бадӣ дар қафои айб ман кард ва хуфт
بدی در قفا عیب من کرد و خفت
Бтар зови қаринӣ ки оварад ва гуфт
بتر زو قرینی که آورد و گفت
Яке тирии афканд ва дар раҳ фитод
یکی تیری افکند و در ره فتاد
Вуҷӯдами нёзрду ранҷами надод
وجودم نیازرد و رنجم نداد
Ту бардоштӣ ва омадӣ сӯии ман
تو برداشتی و آمدی سوی من
Ҳаме дар спўзӣ ба паҳлавии ман
همی در سپوزی به پهلوی من
Бихандед соҳибдили никхўӣ
بخندید صاحبدل نیکخوی
Ки саҳласт аз ин саъбтар гӯ бигӯӣ
که سهل است از این صعب تر گو بگوی
Ҳануз ончӣ гуфт аз бидам андакӣ аст
هنوز آنچه گفت از بدم اندکی است
Аз онҳо ки ман донам аз сад яке аст
از آنها که من دانم از صد یکی است
з рӯй гумон бар ман инҳо ки баст
ز روی گمان بر من اینها که بست
Ман аз худ яқин мешиносам ки ҳаст
من از خود یقین میشناسم که هست
Ваии имсоли пайваст бо мо висол
وی امسال پیوست با ما وصال
Куҷо донадам айби ҳафтод сол ?
کجا داندم عیب هفتاد سال؟
Ба аз ман каси андари ҷаҳони айби ман
به از من کس اندر جهان عیب من
Надонад ба ҷузи олами алғиби ман
نداند به جز عالم الغیب من
Надидам чунин неки пиндори кас
ندیدم چنین نیک پندار کس
Ки пиндошти айби ман инасту бас
که پنداشت عیب من این است و بس
Ба маҳшари гувоҳи гуноҳам гар ӯст
به محشر گواه گناهم گر اوست
з дӯзах натарсам ки корам накӯаст
ز دوزخ نترسم که کارم نکوست
Гарм айб гуяд бади андеши ман
گرم عیب گوید بد اندیش من
Биёи гӯи бабри нусха аз пеши ман
بیا گو ببر نسخه از پیش من
Касони марди роҳ худо бӯда анд
کسان مرد راه خدا بودهاند
Ки брҷоси тир бало бӯда анд
که برجاس تیر بلا بودهاند
Забун бош чун пўстинт даранд
زبون باش چون پوستینت درند
Ки соҳибдилони бор шӯхон баранд
که صاحبدلان بار شوخان برند
Гар аз хоки мардон сабуе кунанд
گر از خاک مردان سبویی کنند
Ба сангаши маломат кунон башикананд
به سنگش ملامت کنان بشکنند