Малики солеҳ аз подшоҳони шом
ملک صالح از پادشاهان شام
Бурун омадӣ субҳдам бо ғулом
برون آمدی صبحدم با غلام
Бгштӣ дар атрофи бозору кӯй
بگشتی در اطراف بازار و کوی
Ба расми араби нима бар баста рӯй
به رسم عرب نیمه بر بسته روی
Ки соҳиби назар буду дарвеши дӯст
که صاحب نظر بود و درویش دوست
Ҳар он кин ду дорад малик солеҳ ӯст
هر آن کاین دو دارد ملک صالح اوست
Ду дарвеш дар масҷидӣ хуфта ёфт
دو درویش در مسجدی خفته یافت
Парешони дилу хотир ошуфта ёфт
پریشان دل و خاطر آشفته یافت
Шаби сардашони дидаи нобардаи хоб
شب سردشان دیده نابرده خواب
Чу ҳрбои таъаммули кунони офтоб
چو حربا تأمل کنان آفتاب
Яке зон ду мегуфт бо дайгарӣ
یکی زآن دو می گفت با دیگری
Ки ҳам рӯзи маҳшар буд доварӣ
که هم روز محشر بود داوری
Гар ин подшоҳони гардани фароз
گر این پادشاهان گردن فراز
Ки дар лаҳв ва айшанд ва бо кому ноз
که در لهو و عیشند و با کام و ناز
Дар оянд бо оҷизон дар биҳишт
در آیند با عاجزان در بهشت
Ман аз гӯри сар бар нагирам зи хишт
من از گور سر بر نگیرم ز خشت
Биҳишти барин малику мأўои мост
بهشت برین ملک و مأوای ماست
Ки банди ғами имрӯз бар пои мост
که بند غم امروز بر پای ماست
Ҳамаи умр аз ӣнон чаҳ дидӣ хушӣ
همه عمر از اینان چه دیدی خوشی
Ки дар охират низ заҳмати кашӣ ?
که در آخرت نیز زحمت کشی؟
Агар солеҳи онҷо ба девори боғ
اگر صالح آنجا به دیوار باغ
Бар ояд , ба кафшаши бадарами димоғ
بر آید، به کفتش بدرم دماغ
Чу марди ин сухан гуфт ва солеҳ шунид
چو مرد این سخن گفت و صالح شنید
Дигар бӯдани онҷо масолеҳ надид
دگر بودن آنجا مصالح ندید
Дамӣ рафт то чашмаи офтоб
دمی رفت تا چشمهٔ آفتاب
зи чашми хилоиқи фурӯи шасти хоб
ز چشم خلایق فرو شست خواب
Давон ҳар дуро кас фиристод ва хонд
دوان هر دو را کس فرستاد و خواند
Ба ҳайбат нишаст ва ба ҳурмати нишонд
به هیبت نشست و به حرمت نشاند
Бар эшон баборед борони ҷӯад
بر ایشان ببارید باران جود
Фурӯи шасташони гирди зл аз вуҷӯд
فرو شستشان گرد ذل از وجود
Пас аз ранҷи сармоу борону сайл
پس از رنج سرما و باران و سیل
Нишастанд бо номдорони хайл
نشستند با نامداران خیل
Гадоён беҷома шаб карда рӯз
گدایان بی جامه شب کرده روز
Муаттари кунони ҷома бар авди сӯз
معطر کنان جامه بر عود سوز
Яке гуфт аз ӣнони маликро ниҳон
یکی گفت از اینان ملک را نهان
Ки эй ҳалқа дар гӯши ҳикмати ҷаҳон
که ای حلقه در گوش حکمت جهان
Писандидагон дар бузургӣ расанд
پسندیدگان در بزرگی رسند
зи мо бандагонат чаҳ омад писанд ?
ز ما بندگانت چه آمد پسند؟
Шҳншаҳи зи шодӣ чу гул бар шкФт
شهنشه ز شادی چو گل بر شکفت
Бихандед дар рӯй дарвеш ва гуфт
بخندید در روی درویش و گفت
Ман он каси ним каз ғурури ҳашам
من آن کس نیم کز غرور حشم
зи бечорагон рӯй дар ҳам кашам
ز بیچارگان روی در هم کشم
Ту ҳам бо ман аз сари бунаи хуии зишт
تو هم با من از سر بنه خوی زشت
Ки носозгорӣ кунӣ дар биҳишт
که ناسازگاری کنی در بهشت
Ман имрӯз кардам дар сулҳи боз
من امروز کردم در صلح باز
Ту фардо макун дар ба рӯем фароз
تو فردا مکن در به رویم فراز
Чунин роҳ агар мқблии пеши гир
چنین راه اگر مقبلی پیش گیر
Шараф боядат дасти дарвеши гир
شرف بایدت دست درویش گیر
Бар аз шохи тӯбо касе бар надошт
بر از شاخ طوبی کسی بر نداشت
Ки имрӯзи тухм иродат накошт
که امروز تخم ارادت نکاشت
Иродати надории саодати мҷўӣ
ارادت نداری سعادت مجوی
Ба чавгони хизмати тавон баради гӯй
به چوگان خدمت توان برد گوی
Туро кӣ буд чун чароғи илтиҳоб
تو را کی بود چون چراغ التهاب
Ки аз худ парии ҳамчуи қандил аз об ?
که از خود پری همچو قندیل از آب؟
Вуҷӯдӣ диҳад равшаноӣ ба ҷамъ
وجودی دهد روشنایی به جمع
Ки сӯзяш дар сина бошад чу шамъ
که سوزیش در سینه باشد چو شمع