зи вайронаи орифии жандаи пӯш

ز ویرانهٔ عارفی ژنده پوش

Якеро нбоҳ саг омад ба гӯш

یکی را نباح سگ آمد به گوش

Ба дил гуфт гӯйии саг ӣнҷо чарост ?

به دل گفت  گویی سگ اینجا چراست؟

Даромад ки дарвеш солеҳ куҷост ?

درآمد که درویش صالح کجاست؟

Нишони саг аз пеш ва аз пас надид

نشان سگ از پیش و از پس ندید

Ба ҷузи орифи онҷо дигар кас надид

به جز عارف آنجا دگر کس ندید

Хаҷали бози гардидан оғоз кард

خجل باز گردیدن آغاز کرد

Ки шарм омадаш баҳси ин роз кард

که شرم آمدش بحث این راز کرد

Шунид аз даруни орифи овози пой

شنید از درون عارف آواز پای

?ҳулло гуфт бар дар чаҳ пое ? дар ой

هلا گفت بر در چه پایی؟ در آی

Мапиндор эй дидаи равшанам

مپندار ای دیدهٔ روشنم

Каз эдар саг овоз кард , ин манам

کز ایدر سگ آواز کرد، این منم

Чу дидам ки бечорагӣ май хирад

چو دیدم که بیچارگی می‌خرد

Ниҳодами зи сари кибру ройу хирад

نهادم ز سر کبر و رای و خرد

Чу саг бар дараш бонг кардам басӣ

چو سگ بر درش بانگ کردم بسی

Ки мискинтар аз саг надидам касе

که مسکین تر از سگ ندیدم کسی

Чу хоҳӣ ки дар қадари волои рисӣ

چو خواهی که در قدر والا رسی

зи шеби тавозуъ ба болои рисӣ

ز شیب تواضع به بالا رسی

Дар ин ҳазрат онон гирифтанд садр

در این حضرت آنان گرفتند صدر

Ки худро фурӯтар ниҳоданд қадар

که خود را فروتر نهادند قدر

Чу сайл андар омад ба ҳавлу наҳиф

چو سیل اندر آمد به هول و نهیب

Фитод аз баландӣ ба сар дар нишеб

فتاد از بلندی به سر در نشیب

Чу шабнами биФтоди мискину хирад

چو شبنم بیفتاد مسکین و خرد

Ба меҳри осмонаш ба Айюқи барад

به مهر آسمانش به عیوق برد