Гуруҳе баронанд аз аҳли сухан

گروهی برآنند از اهل سخن

Ки ҳотами асм буд , бовар макун

که حاتم اصم بود، باور مکن

Баромади танини магаси бомдод

برآمد طنین مگس بامداد

Ки дар чанбар анкабутӣ фитод

که در چنبر عنکبوتی فتاد

Ҳамаи заъф ва хомӯшяш кед буд

همه ضعف و خاموشیش کید بود

Магаси қанди пиндошташи қайд буд

مگس قند پنداشتش قید بود

Нигаҳ кард шайх аз сари эътибор

نگه کرد شیخ از سر اعتبار

Ки эй пойбанди тамаъи пои дор

که ای پایبند طمع پای دار

На ҳар ҷо шукр бошаду шаҳду қанд

نه هر جا شکر باشد و شهد و قند

Ки дар гӯшаҳо домёрасту банд

که در گوشه‌ها دامیار است و بند

Яке гуфт аз он ҳалқаи аҳли рой

یکی گفت از آن حلقهٔ اهل رای

Аҷаб дорам эй марди роҳи худоӣ

عجب دارم ای مرد راه خدای

Магасро ту чун фаҳм кардӣ хурӯш

مگس را تو چون فهم کردی خروش

Ки моро ба душворӣ омад ба гӯш ?

که ما را به دشواری آمد به گوش؟

Ту огоҳи гаштӣ ба бонги магас

تو آگاه گشتی به بانگ مگس

Нишоед асми хонданати зин сипас

نشاید اصم خواندنت زین سپس

Табассум кунон гуфт эй тези ҳуш

تبسم کنان گفت ای تیز هوش

Асм ба ки гуфтори ботили нюаш

اصم به که گفتار باطل نیوش

Касоне ки бо мо ба хилват даранд

کسانی که با ما به خلوت درند

Марои айби пӯш ва сано густаранд

مرا عیب پوش و ثنا گسترند

Чу пӯшида доранд ахлоқи дун

چو پوشیده دارند اخلاق دون

Кунад ҳастем зер , табъи забун

کند هستیم زیر، طبع زبون

Фаро май намоям ки ме нашнавам

فرا می‌نمایم که می‌نشنوم

Магар каз такаллуф мубарро шавам

مگر کز تکلف مبرا شوم

Чу колиўи донндм аҳл нишаст

چو کالیو دانندم اهل نشست

Бигӯянд нек ва бидам ҳар чаҳ ҳаст

بگویند نیک و بدم هر چه هست

Агар бад шунидан наёяд хушам

اگر بد شنیدن نیاید خوشم

зи кирдори бади домани андари кашам

ز کردار بد دامن اندر کشم

Ба ҳабли ситоиши фаро чаҳ машав

به حبل ستایش فرا چه مشو

Чу ҳотам асм бошу айбати шинав

چو حاتم اصم باش و عیبت شنو