Шунидам ки луқмони сияҳи фом буд

شنیدم که لقمان سیه‌فام بود

На танпарвару нозуки андом буд

نه تن‌پرور و نازک‌اندام بود

Яке бандаи хеши пиндошташ

یکی بندهٔ خویش پنداشتش

Забун дид ва дар кор гул дошташ

زبون دید و در کارِ گل داشتش

Ҷафо дид ва бо ҷавру қаҳраши бсохт

جفا دید و با جور و قهرش بساخت

Ба солии сароеи зи баҳраши бсохт

به سالی سَرایی ز بهرش بساخت

Чу пеш омадаш бандаи рафтаи боз

چو پیش آمدش بندهٔ رفته باز

з луқмонаш омад наҳифии фароз

ز لقمانش آمد نهیبی فراز

Ба поиш дар афтод ва пӯзиш намӯд

به پایش در‌افتاد و پوزش نمود

Бихандед луқмон ки пӯзиш чаҳ суд ?

بخندید لقمان که پوزش چه سود؟

Ба солии зи ҷаврати ҷигар хӯн кунам

به سالی ز جورت جگر خون کنم

Ба як соъат аз дил ба дар чун кунам ?

به یک ساعت از دل به در چون کنم؟

Вале ҳам бибахшоем эй неки мард

ولی هم ببخشایم ای نیک‌مرد

Ки суди ту моро зӣоне накард

که سود تو ما را زیانی نکرد

Ту обод кардӣ шабистони хеш

تو آباد کردی شبستانِ خویش

Марои ҳикмату маърифати гашт беш

مرا حکمت و معرفت گشت بیش

Ғуломӣаст дар хайлам эй неки бахт

غلامی است در خیلم ای نیک‌بخت

Ки Фрмоимши вақтҳо кори сахт

که فرمایمش وقت‌ها کارِ سخت

Дигар раҳи нёзормши сахт , дил

دگر ره نیازارمش سخت، دل

Чу ёд оядам сахтии кори гул

چو یاد آیدم سختیِ کارِ گل

Ҳар он кас ки ҷаври бузургони набард

هر آن کس که جورِ بزرگان نبُرد

Насузад дилаш бар заъифони хирад

نسوزد دلش بر ضعیفانِ خُرد

Гар аз ҳокимон сахтат ояд сухан

گر از حاکمان سختت آید سخُن

Ту бар зердастон дуруштӣ макун

تو بر زیردستان درشتی مکُن

Накӯ гуфт баҳроми шаҳ бо вазир

نکو گفت بهرام‌شه با وزیر

Ки душвор бо зердастони мгир

که دشوار با زیردستان مگیر