Шунидам ки дар дашти Санъои ҷунайд

شنیدم که در دشتِ صنعا جنید

Сегӣ дид барканда дандони сайд

سگی دید برکنده دندانِ صید

зи неруии сари панҷаи шери гир

ز نیرویِ سر پنجهٔ شیر‌گیر

Фурӯмондаи оҷиз чу рӯбоҳи пер

فرومانده عاجز چو روباهِ پیر

Пас аз Ғарму оҳӯ гирифтан ба пай

پس از غُرم و آهو گرفتن به پی

Лагад хӯрдӣ аз гӯсфандони ҳӣ

لگد خوردی از گوسفندانِ حی

Чу мискин ва бетоқаташ диду риш

چو مسکین و بی‌طاقتش دید و ریش

Бадв дод як нима аз зоди хеш

بدو داد یک نیمه از زادِ خویش

Шунидам ки мегуфт ва хуш ме гирист

شنیدم که می‌گفت و خوش می‌گریست

Ки донад ки беҳтари зи мо ҳар ду кист ?

که داند که بهتر ز ما هر دو کیست؟

Ба зоҳири ман имрӯз аз ин беҳтарам

به ظاهر من امروز از این بهترم

Дигар то чаҳ ронад қазо бар серум

دگر تا چه راند قضا بر سَرم

Гарми пои имони нлғзди зи ҷой

گرم پایِ ایمان نلغزد ز جای

Ба сар бар нуҳуми тоҷи афви худоӣ

به سر بر نهم تاجِ عفوِ خدای

Вагар кисвати маърифат дар барам

وگر کسوتِ معرفت در برم

Намонад , ба бисёр аз ин камтарам

نماند، به بسیار از این کمترم

Ки саг бо ҳамаи зишти номӣ чу мард

که سگ با همه زشت‌نامی چو مُرد

Мар ӯро ба дӯзах нахоҳанд барад

مر او را به دوزخ نخواهند بُرد

Раҳ инаст саъдӣ ки мардони роҳ

ره این است سعدی که مردانِ راه

Ба иззат накарданд дар худ нигоҳ

به عزّت نکردند در خود نگاه

Аз он бар малоик шараф доштанд

از‍‍‍‍‍‍‍‍ آن بر ملائک شرف داشتند

Ки худро ба аз саги нпндоштнд

که خود را به از سگ نپنداشتند