Ҷавонии хирадманди покизаи бум

جوانی خردمندِ پاکیزه‌بوم

зи дарё бар омад ба дарбанди рӯм

ز دریا بر آمد به دربندِ روم

Дар ӯ фазли диданду фақру тамиз

در او فضل دیدند و فقر و تمیز

Ниҳоданд рахташ ба ҷое азиз

نهادند رختش به جایی عزیز

Сар солеҳон гуфт рӯзӣ ба мард

سرِ صالحان گفت روزی به مرد

Ки хошок масҷид биафшону гирд

که خاشاک مسجد بیفشان و گرد

Ҳамон кин сухани мард раҳрав шунид

همان کاین سخن مرد رهرو شنید

Бурун рафту бозаши кас онҷо надид

برون رفت و بازش کس آنجا ندید

Бар он ҳамл карданд ёрону пер

بر آن حمل کردند یاران و پیر

Ки пурвой хизмат набӯдаш фақир

که پروای خدمت نبودش فقیر

Дигар рӯз ходим гирифташ ба роҳ

دگر روز خادم گرفتش به راه

Ки нохуб кардӣ ба раъии табоҳ

که «‌ناخوب کردی به رایِ تباه

Надонистӣ эй кӯдаки худписанд

ندانستی ای کودکِ خودپسند‌؟

Ки мардони зи хизмат ба ҷое расанд

که مردان ز خدمت به جایی رسند‌؟‌»

Грстн гирифт аз сари сидқу сӯз

گرستن گرفت از سر صدق و سوز

Ки эй ёри ҷонпарвар длФрўз

که ‌«ای یار جان‌پرورِ دلفروز

На гирди андари он буқъа дидам на хок

نه گَرد اندر آن بُقعه دیدم‌، نه خاک

Ман олӯда будам дар он ҷои пок

من آلوده بودم در آن جای پاک

Гирифтам қадами лоҷарами бози пас

گرفتم قدم لاجرم باز پس

Ки покиза ба масҷид аз хоку хас

که پاکیزه به مسجد از خاک و خس‌»

Тариқати ҷуз ин нест дарвеш ро

طریقت جز این نیست درویش را

Ки афканда дорад тани хеш ро

که افکنده دارد تنِ خویش را

Баландят бояд тавозуъ гузин

بلندیت باید‌، تواضع گزین

Ки он бомро нест силами ҷузи ин

که آن بام را نیست سُلَّم جز این