Шунидам ки вақте саҳаргоҳи ид
شنیدم که وقتی سحرگاه عید
з гармоба омад буруни боязид
ز گرمابه آمد برون بایزید
Яке ташти хокистараш бе хабар
یکی تشت خاکسترش بیخبر
Фурӯ рехтанд аз сарое ба сар
فرو ریختند از سرایی به سر
Ҳаме гуфт шўлидаҳи дастору мӯӣ
همیگفت شولیده دستار و موی
Кафи дасти шукронаи молон ба рӯй
کف دست شکرانه مالان به روی
Ки эй нафаси ман дар хури оташам
که ای نفس من در خور آتشم
Ба хокистарӣ рӯй дар ҳам кашам ?
به خاکستری روی در هم کشم؟
Бузургон накарданд дар худ нигоҳ
بزرگان نکردند در خود نگاه
Худобинӣ аз хештан байн махоҳ
خدابینی از خویشتن بین مخواه
Бузургӣ ба номӯс ва гуфтор нест
بزرگی به ناموس و گفتار نیست
Баландӣ ба даъвӣ ва пиндор нест
بلندی به دعوی و پندار نیست
Тавозуъи сар рифъат афрозадат
تواضع سر رفعت افرازدت
Такаббур ба хоки андари андоздт
تکبر به خاک اندر اندازدت
Ба гардан фитад саркаши тунди хуй
به گردن فتد سرکش تند خوی
Баландят бояд баландии мҷўӣ
بلندیت باید، بلندی مجوی
зи мағрури дунёи раҳи дайни мҷўӣ
ز مغرور دنیا ره دین مجوی
Худобинӣ аз хештани байни мҷўӣ
خدابینی از خویشتن بین مجوی
?герати ҷоҳ бояд макун чун хасон
گرت جاه باید مکن چون خسان
Ба чашми ҳақорати нигаҳ дар касон
به چشم حقارت نگه در کسان
Гумон кӣ баради мардуми ҳӯшманд
گمان کی برد مردم هوشمند
Ки дар саргаронӣаст қадари баланд ?
که در سرگرانی است قدر بلند؟
Аз ин номвартар маҳаллии мҷўӣ
از این نامورتر محلی مجوی
Ки хонанд хилқати писандидаи хуй
که خوانند خلقت پسندیده خوی
Нагар чун туе бар ту кибр оварад
نه گر چون تویی بر تو کبر آورد
Бузургаш набинӣ ба чашми хирад ?
بزرگش نبینی به چشم خرد؟
Ту низ ар такаббур кунӣ ҳамчунон
تو نیز ار تکبر کنی همچنان
Намое , ки пешати такаббури кунон
نمایی، که پیشت تکبر کنان
Чу устодае бар мақомии баланд
چو استادهای بر مقامی بلند
Бар афтодагар ҳӯшмандӣ маханд
بر افتاده گر هوشمندی مخند
Басои истода дар омад зи пой
بسا ایستاده در آمد ز پای
Ки аФтодгонш гирифтанд ҷой
که افتادگانش گرفتند جای
Гирифтам ки худ ҳастӣ аз айби пок
گرفتم که خود هستی از عیب پاک
Тънт макун бар ман айби нок
تعنت مکن بر من عیبناک
Яке ҳалқа каъба дорад ба даст
یکی حلقهٔ کعبه دارد به دست
Яке дар хроботии афтодаи маст
یکی در خراباتی افتاده مست
Гар онро бихонад , ки нгзордш ?
گر آن را بخواند، که نگذاردش؟
Вари инро баранд , ки бози орадаш ?
ور این را براند، که باز آردش؟
На мстзҳраст он ба аъмоли хеш
نه مستظهر است آن به اعمال خویش
На инро дар тавбаи бастаи сети пеш
نه این را در توبه بستهست پیش