Шнидстм аз ровӣони калом

شنیدستم از راویان کلام

Ки дар аҳди исои алайҳи ассалом

که در عهد عیسی علیه‌السلام

Яке зиндагонӣ талаф карда буд

یکی زندگانی تلف کرده بود

Ба ҷаҳлу залолат сар оварда буд

به جهل و ضلالت سر آورده بود

Далерии сияҳи номае сахти дил

دلیری سیه نامه‌ای سخت دل

зи нопокии Иблис дар ваии хаҷал

ز ناپاکی ابلیس در وی خجل

Ба сари бардаи айём , бе ҳосилӣ

به سر برده ایام، بی حاصلی

Нёсуда то бӯда аз ваии дилӣ

نیاسوده تا بوده از وی دلی

Сараши холӣ аз ақл ва аз эҳтишом

سرش خالی از عقل و از احتشام

Шиками фарбеҳ аз луқмаҳои ҳаром

شکم فربه از لقمه‌های حرام

Ба норостии домани олӯда Эй

به ناراستی دامن آلوده‌ای

Ба нодоштӣ дӯдаандӯда Эй

به ناداشتی دوده اندوده‌ای

На чашмӣ чу бинандагони рости рӯ

نه چشمی چو بینندگان راست رو

На гӯшӣ чу мардуми насиҳати шинав

نه گوشی چو مردم نصیحت شنو

Чу соли бад аз ваии хилоиқи нФўр

چو سال بد از وی خلایق نفور

Намоён ба ҳам чун маи нави зи давр

نمایان به هم چون مه نو ز دور

Ҳўӣу ҳаваси хирманаши сӯхта

هوی و هوس خرمنش سوخته

Ҷӯии никномии ниндўхтаҳ

جوی نیکنامی نیندوخته

Сияҳи номаи чандон тнъм баранд

سیه نامه چندان تنعم براند

Ки дар номаи ҷой нбштн намонад

که در نامه جای نبشتن نماند

Гунаҳкору худройу шаҳвати параст

گنهکار و خودرای و شهوت پرست

Ба ғифлати шабу рӯзи махмуру маст

به غفلت شب و روز مخمور و مست

Шунидам ки исо дар омад зи дашт

شنیدم که عیسی در آمد ز دشت

Ба мқсўраҳи обидии бргзшт

به مقصوره عابدی برگذشت

Ба зер омад аз ғурфа хилват нишин

به زیر آمد از غرفه خلوت نشین

Ба поиш дар афтод сар бар замин

به پایش در افتاد سر بر زمین

Гунаҳкори баргаштаи ахтари зи давр

گنهکار برگشته اختر ز دور

Чу парвонаи ҳайрон дар эшон зи нур

چو پروانه حیران در ایشان ز نور

Таъаммул ба ҳасрати кунони шармсор

تأمل به حسرت کنان شرمسار

Чу дарвеш дар дасти сармояи дор

چو درویش در دست سرمایه‌دار

Хаҷали зери лаби узрхоҳон ба сӯз

خجل زیر لب عذرخواهان به سوز

зи шабҳои дар ғифлат оварда рӯз

ز شبهای در غفلت آورده روز

Сиришки ғам аз дидаи борон чу меғ

سرشک غم از دیده باران چو میغ

Ки умрам ба ғифлати гузашт эй дареғ !

که عمرم به غفلت گذشت ای دریغ!

Бар андохтами нақди умри азиз

بر انداختم نقد عمر عزیز

Ба даст аз никуӣ наёварда чиз

به دست از نکویی نیاورده چیز

Чу ман зиндаи ҳаргизи мабодо касе

چو من زنده هرگز مبادا کسی

Ки маргаш ба аз зиндагонии басӣ

که مرگش به از زندگانی بسی

Бараст он ки дар аҳд тифлӣ бамурд

برست آن که در عهد طفلی بمرد

Ки перонаи сари шармсории набард

که پیرانه سر شرمساری نبرد

Гуноҳам бубахш эй ҷаҳони офарин

گناهم ببخش ای جهان آفرین

Кигар бо ман ояд Фбӣси алқрин

که گر با من آید فبئس القرین

Нигуни монда аз шармсории сараш

نگون مانده از شرمساری سرش

Равони оби ҳасрат ба шебу буриш

روان آب حسرت به شیب و برش

Дар ин гӯшаи нолони гунаҳкори пер

در این گوشه نالان گنهکار پیر

Ки фарёди ҳолами рас эй дастгир

که فریاد حالم رس ای دستگیر

Вази он нимаи обиди сиррии пари ғурур

وز آن نیمه عابد سری پر غرور

Турш карда бар фосиқи абрӯи зи давр

ترش کرده بر فاسق ابرو ز دور

Ки ин мудаббири андари пай мо чарост ?

که این مدبر اندر پی ما چراست؟

Нигуни бахти ҷоҳил чаҳ дар хӯрд мост ?

نگون بخت جاهل چه در خورد ماست؟

Ба гардан дар оташ дар афтода Эй

به گردن در آتش در افتاده‌ای

Ба боди ҳўии умр бар дода Эй

به باد هوی عمر بر داده‌ای

Чаҳ хайр омад аз нафастар доманаш

چه خیر آمد از نفس تر دامنش

Ки суҳбат буд бо Масеҳу маниш ?

که صحبت بود با مسیح و منش؟

Чаҳ будӣ ки заҳмати ббрдии зи пеш

چه بودی که زحمت ببردی ز پیش

Ба дӯзах бирафтӣ пас кори хеш

به دوزخ برفتی پس کار خویش

Ҳамеи ранҷам аз талъати нохўшш

همی رنجم از طلعت ناخوشش

Мабодо ки дар ман фитад оташаш

مبادا که در من فتد آتشش

Ба маҳшар ки ҳозир шаванд анҷуман

به محشر که حاضر شوند انجمن

Худоёи ту бо ӯ макун ҳашари ман

خدایا تو با او مکن حشر من

Дар ин буду ваҳй аз ҷалили алсФот

در این بود و وحی از جلیل الصفات

Дар омад ба исои алайҳи алслўаҳ

در آمد به عیسی علیه الصلوة

Кигар оламаст ин вагар ваии ҷҳўл

که گر عالم است این و گر وی جهول

Марои даъват ҳар ду омад қабул

مرا دعوت هر دو آمد قبول

Таба карда айёми баргаштаи рӯз

تبه کرده ایام برگشته روز

Бинолед бар ман ба зорӣу сӯз

بنالید بر من به زاری و سوز

Ба бечорагӣ ҳар ки омад барам

به بیچارگی هر که آمد برم

Ниндозмши зи остони карам

نیندازمش ز آستان کرم

Афв кардам аз ваии амалҳои зишт

عفو کردم از وی عملهای زشت

Ба анъоми хеши ормаш дар биҳишт

به انعام خویش آرمش در بهشت

Вагар ор дорад ибодати параст

و گر عار دارد عبادت پرست

Ки дар хулд бо вай буд ҳам нишаст

که در خلد با وی بود هم نشست

Бигӯ нанг аз ӯ дар қиёмати мадор

بگو ننگ از او در قیامت مدار

Ки онро ба ҷинат баранд ин ба нор

که آن را به جنت برند این به نار

Ки онро ҷигар хӯн шуд аз сӯзу дард

که آن را جگر خون شد از سوز و درد

Гар ин такя бар тоъат хеш кард

گر این تکیه بر طاعت خویش کرد

Надонист дар боргоҳи ғанӣ

ندانست در بارگاه غنی

Ки бечорагӣ ба зи кибр ва манӣ

که بیچارگی به ز کبر و منی

Крои ҷома покасту сирати палид

کرا جامه پاک است و سیرت پلید

Дар дӯзахашро набояд калид

در دوزخش را نباید کلید

Бар ин остони аҷзу мискинят

بر این آستان عجز و مسکینیت

Ба аз тоъату хештани байнят

به از طاعت و خویشتن بینیت

Чу худро зи некони шимурдӣ , бадӣ

چو خود را ز نیکان شمردی، بدی

намегунҷад андари худои худӣ

نمی‌گنجد اندر خدایی خودی

Агар мардӣ аз мардӣ худ магӯӣ

اگر مردی از مردی خود مگوی

На ҳар шаҳсаворӣ ба дар баради гӯй

نه هر شهسواری به در برد گوی

Пиёз омад он бе ҳунари ҷумлаи пӯст

پیاز آمد آن بی هنر جمله پوست

Ки пиндошт чун пистаи мағзӣ дар ӯст

که پنداشت چون پسته مغزی در اوست

Аз ин навъ тоъат наёяд ба кор

از این نوع طاعت نیاید به کار

Бирав узри тақсир тоъат биор

برو عذر تقصیر طاعت بیار

Чаҳ ринди парешони шӯридаи бахт

چه رند پریشان شوریده بخت

Чаҳ зоҳид ки бар худ кунад кори сахт

چه زاهد که بر خود کند کار سخت

Ба зуҳд ва вараъ кӯшу сидқу сафо

به زهد و ورع کوش و صدق و صفا

Валикин мефизой бар Мустафо

ولیکن میفزای بر مصطفی

Нахурд аз ибодат бар он бе хирад

نخورد از عبادت بر آن بی‌خرد

Ки бо ҳақи накӯ буд ва бо халқи бад

که با حق نکو بود و با خلق بد

Сухан монад аз оқилони ёдгор

سخن ماند از عاقلان یادگار

зи саъдии ҳамин як сухани ёди дор

ز سعدی همین یک سخن یاد دار

Гунаҳкори андишнок аз худоӣ

گنهکار اندیشناک از خدای

Ба аз порсоӣ ибодат намой

به از پارسای عبادت نمای