Яке Подшаҳи зода дар ганҷа буд

یکی پادشه‌زاده در گنجه بود

Ки давр аз ту нопоку сарпанҷа буд

که دور از تو ناپاک و سرپنجه بود

Ба масҷид дар омад сароёну маст

به مسجد در آمد سرایان و مست

Май андари сару соткинӣ ба даст

می اندر سر و ساتکینی به دست

Ба мқсўраҳ дар порсоеи муқӣм

به مقصوره در پارسایی مقیم

Забонии диловезу қалбии салим

زبانی دلاویز و قلبی سلیم

Танӣ чанд бар гуфт ӯ муҷтамаъ

تنی چند بر گفت او مجتمع

Чу олам набошӣ кам аз мустамеъ

چو عالم نباشی کم از مستمع

Чу беиззатӣ пеша кард он ҳрўн

چو بی عزتی پیشه کرد آن حرون

Шуданд он азизони хароби андарун

شدند آن عزیزان خراب اندرون

Чу мункир буд Подшаҳро қадам

چو منکر بود پادشه را قدم

Ки ёрад зад аз амри маърӯфи дам ?

که یارد زد از امر معروف دم؟

Таҳаккум кунад сайр бар буии гул

تحکم کند سیر بر بوی گل

Фурӯ монад овози чанг аз дуҳул

فرو ماند آواز چنگ از دهل

?герат наҳй мункир бар ояд зи даст

گرت نهی منکر بر آید ز دست

Нишоед чу бедаст ва поён нишаст

نشاید چو بی دست و پایان نشست

Вагар дасти қудрати надорӣ , бигӯӣ

وگر دست قدرت نداری، بگوی

Ки покиза гардад ба андарзи хуй

که پاکیزه گردد به اندرز خوی

Чу дасту забонро намонад маҷол

چو دست و زبان را نماند مجال

Ба ҳиммати намоянди мардии риҷол

به همت نمایند مردی رجال

Яке пеши доноӣ хилват нишин

یکی پیش دانای خلوت نشین

Бинолед ва бигирист сар бар замин

بنالید و بگریست سر بر زمین

Ки борӣ бар ин ринди нопоку маст

که باری بر این رند ناپاک و مست

Дуо кун ки мо бе забонему даст

دعا کن که ما بی زبانیم و دست

Дамии сўзнок аз дилӣ бо хабар

دمی سوزناک از دلی با خبر

Қавитар ки ҳафтод теғу табар

قوی تر که هفتاد تیغ و تبر

Бар оварад марди ҷаҳондидаи даст

بر آورد مرد جهاندیده دست

Чаҳ гуфт эй худованди болоу паст

چه گفت ای خداوند بالا و پست

Хушаст ин писари вақташ аз рӯзгор

خوش است این پسر وقتش از روزگار

Худоёи ҳамаи вақт ӯ хуш бидор

خدایا همه وقت او خوش بدار

Касе гуфташ эй қдўаҳи ростӣ

کسی گفتش ای قدوهٔ راستی

Бар ин бад чаро некуии хостӣ ?

بر این بد چرا نیکویی خواستی؟

Чу бади аҳдро неки хоҳии зи баҳр

چو بد عهد را نیک خواهی ز بهر

Чаҳ бади хостӣ бар сари халқи шаҳр ?

چه بد خواستی بر سر خلق شهر؟

Чунин гуфт бинандаи тези ҳуш

چنین گفت بینندهٔ تیز هوش

Чу сари сухан дар наёбӣ мҷўш

چو سر سخن در نیابی مجوش

Ба томоти маҷлиси нёростм

به طامات مجلس نیاراستم

з дод офарини тавбааш хостам

ز داد آفرین توبه‌اش خواستم

Ки ҳар гуҳ ки боз ояд аз хуии зишт

که هر گه که باز آید از خوی زشت

Ба айшӣ расад ҷовдон дар биҳишт

به عیشی رسد جاودان در بهشت

Ҳамин панҷ рӯзаст айши мудом

همین پنج روز است عیش مدام

Ба тарки андараши айшҳои мудом

به ترک اندرش عیشهای مدام

Ҳадисӣ ки марди сухан соз гуфт

حدیثی که مرد سخن ساز گفت

Касе зи он миён бо малик боз гуфт

کسی ز آن میان با ملک باز گفت

зи ваҷди об дар чашмаш омад чу меғ

ز وجد آب در چشمش آمد چو میغ

Баборед бар чеҳраи сайли дареғ

ببارید بر چهره سیل دریغ

Ба нирони шавқ андарунаш бсухт

به نیران شوق اندرونش بسوخت

Ҳаёи дида бар пушт поиш бадухт

حیا دیده بر پشت پایش بدوخت

Бар нек маҳзар фиристод кас

بر نیک محضر فرستاد کس

Дар тавбаи кӯбон ки фарёди рас

در توبه کوبان که فریاد رس

Қадами ранҷаи фармой то сари нуҳум

قدم رنجه فرمای تا سر نهم

Сари ҷаҳлу норостӣ бар нуҳум

سر جهل و ناراستی بر نهم

Ду равия ситоданд бар дар сипоҳ

دو رویه ستادند بر در سپاه

Сухан парвар омад дар айвони шоҳ

سخن پرور آمد در ایوان شاه

Шукр диду уннобу шамъу шароб

شکر دید و عناب و شمع و شراب

Даҳ аз неъмати ободу мардуми хароб

ده از نعمت آباد و مردم خراب

Яке ғоиб аз худ , яке ним маст

یکی غایب از خود، یکی نیم مست

Яке шеъри гӯйони суроҳе ба даст

یکی شعر گویان صراحی به دست

зи сӯе бар оварда мутриби хурӯш

ز سویی بر آورده مطرب خروش

зи дигари сӯи овози соқӣ ки нӯш

ز دیگر سو آواز ساقی که نوش

Ҳарифони хароб аз май лаъли ранг

حریفان خراب از می لعل رنگ

Сари чангӣ аз хоб дар бар чу чанг

سر چنگی از خواب در بر چو چنگ

Набӯд аз надимони гардани фароз

نبود از ندیمان گردن فراز

Ба ҷузи наргиси он ҷо касе дидаи боз

به جز نرگس آن جا کسی دیده باز

Дафу чанг бо икдгри созгор

دف و چنگ با یکدگر سازگار

Бар оварда зер аз миёни нолаи зор

بر آورده زیر از میان ناله زار

Бифармуд ва дар ҳам шикастанди хирад

بفرمود و در هم شکستند خرد

Мубаддил шуд он айши софӣ ба дард

مبدل شد آن عیش صافی به درد

Шикастанди чанг ва гусастанд равад

شکستند چنگ و گسستند رود

Ба дар кард гӯянда аз сари сурӯд

به در کرد گوینده از سر سرود

Ба майхона дар санг бар ?дан заданд

به میخانه در سنگ بر دن زدند

Кадуро нишонданд ва гардан заданд

کدو را نشاندند و گردن زدند

Май лолаи гаван аз бти сарнигӯн

می لاله گون از بط سرنگون

Равон ҳамчунон каз бти куштаи хӯн

روان همچنان کز بط کشته خون

Хами обистани хамр на моҳа буд

خم آبستن خمر نه ماهه بود

Дар он фитнаи духтари биндохти зуд

در آن فتنه دختر بینداخت زود

Шикам то ба нофаш дариданд машк

شکم تا به نافش دریدند مشک

Қадаҳро бар ӯ чашми хӯнии пари ашк

قدح را بر او چشم خونی پر اشک

Бифармуд то санги саҳни сарой

بفرمود تا سنگ صحن سرای

Бикунаданд ва карданд нави бози ҷой

بکندند و کردند نو باز جای

Ки гулгунаи хамри ёқӯти фом

که گلگونه خمر یاقوت فام

Ба шустан намешуд з рӯй рухом

به شستن نمی‌شد ز روی رخام

Аҷаб нест болўъаҳ гар шуд хароб

عجب نیست بالوعه گر شد خراب

Ки хӯрд андари он рӯзи чандон шароб

که خورد اندر آن روز چندان شراب

Дигар ҳар ки барбат гирифтӣ ба каф

دگر هر که بربط گرفتی به کف

Қафо хӯрдӣ аз дасти мардум чу даф

قفا خوردی از دست مردم چو دف

Вагар фосиқии чанги барадӣ ба дӯш

وگر فاسقی چنگ بردی به دوش

Бимолидӣ ӯро чу тнбўри гӯш

بمالیدی او را چو طنبور گوش

Ҷавони сар аз кибру пиндори маст

جوان سر از کبر و پندار مست

Чу перон ба кунҷ ибодат нишаст

چو پیران به کنج عبادت نشست

Падар борҳо гуфта будаш ба ҳавл

پدر بارها گفته بودش به هول

Ки шоиста рӯ бошу покизаи қавл

که شایسته رو باش و پاکیزه قول

Ҷафои падари бараду зиндону банд

جفای پدر برد و زندان و بند

Чунон сӯдмандаш наомад ки панд

چنان سودمندش نیامد که پند

Гараш сахт гуфтӣ сухангӯии саҳл

گرش سخت گفتی سخنگوی سهل

Ки берун кун аз сари ҷавонӣу ҷаҳл

که بیرون کن از سر جوانی و جهل

Хаёлу ғурураш бар он доштӣ

خیال و غرورش بر آن داشتی

Ки дарвешро зинда нагузоштӣ

که درویش را زنده نگذاشتی

Сипар нафиканд шери ғурони зи ҷанг

سپر نفکند شیر غران ز جنگ

Наяндешад аз теғ барон паланг

نیندیشد از تیغ بران پلنگ

Ба нармии зи душман тавон кард дӯст

به نرمی ز دشمن توان کرد دوست

Чу бо дӯст сахтӣ кунӣ душман ӯст

چو با دوست سختی کنی دشمن اوست

Чу санадон касе сахт рӯе накард

چو سندان کسی سخت رویی نکرد

Ки хоиски тأдиб бар сар нахурд

که خایسک تأدیب بر سر نخورد

Ба гуфтан дуруштӣ макун бо амир

به گفتن درشتی مکن با امیر

Чу бинӣ ки сахтӣ кунад , сусти гир

چو بینی که سختی کند، سست گیر

Ба ахлоқ бо ҳар ки бинӣ бисоз

به اخلاق با هر که بینی بساز

Агар зердастаст агар сарфароз

اگر زیردست است اگر سرفراز

Ки ин гардан аз нозукӣ бар кашад

که این گردن از نازکی بر کشد

Ба гуфтори хуш , ва он сар андар кашад

به گفتار خوش، و آن سر اندر کشد

Ба ширини забонии тавон баради гӯй

به شیرین زبانی توان برد گوی

Ки пайвастаи талхии баради тундхуӣ

که پیوسته تلخی برد تندخوی

Ту ширини забонии з саъдӣ бигир

تو شیرین زبانی ز سعدی بگیر

Турш рӯйро гӯ ба талхии бимир

ترش روی را گو به تلخی بمیر