Шукри хандае ангабин ме фурухт

شکر خنده‌ای انگبین می‌فروخت

Ки дилҳо з шириняш ме бсухт

که دلها ز شیرینیش می‌بسوخت

Наботии миёни баста чун нешикар

نباتی میان بسته چون نیشکر

Бар ӯ муштарӣ аз магаси бештар

بر او مشتری از مگس بیشتر

Гар ӯ заҳри бардоштии фии алмисл

گر او زهر برداشتی فی‌المثل

Бхўрдндӣ аз даст ӯ чун асал

بخوردندی از دست او چون عسل

Гаронӣ назар кард дар кор ӯ

گرانی نظر کرد در کار او

Ҳасади барад бар гарми бозор ӯ

حسد برد بر گرم بازار او

Дигар рӯз шуд гирди гетии давон

دگر روز شد گرد گیتی دوان

Асал бар сару сирка бар абрувон

عسل بر سر و سرکه بر ابروان

Басии гашти Фрёдхўони пеш ва пас

بسی گشت فریادخوان پیش و پس

Ки нанишаст бар ангабинаши магас

که ننشست بر انگبینش مگس

Шабонгаҳ чу нақдаш наомад ба даст

شبانگه چو نقدش نیامد به دست

Ба дилтанги рӯе ба кунҷӣ нишаст

به دلتنگ رویی به کنجی نشست

Чу осӣ турш карда рӯй аз ваъид

چو عاصی ترش کرده روی از وعید

Чу абрӯии зиндониёни рӯзи ид

چو ابروی زندانیان روز عید

Занӣ гуфт бозии кунони шӯй ро

زنی گفت بازی کنان شوی را

Асал талх бошад турш рӯй ро

عسل تلخ باشد ترش روی را

Ба дӯзахи баради мардро хуии зишт

به دوزخ برد مرد را خوی زشت

Ки ахлоқи неки омадаи сет аз биҳишт

که اخلاق نیک آمده‌ست از بهشت

Бирав оби гарм аз лаби ҷӯии хур

برو آب گرم از لب جوی خور

На ҷлоби сарди турш рӯй хур

نه جلاب سرد ترش روی خور

Ҳаромат буд нони он кас чашид

حرامت بود نان آن کس چشید

Ки чун суфраи абрӯ ба ҳам дар кашид

که چون سفره ابرو به هم در کشید

Макун хоҷа бар хештани кори сахт

مکن خواجه بر خویشتن کار سخت

Ки бдхўӣ бошад нигунсор бахт

که بدخوی باشد نگون‌سار بخت

Гирифтам ки симу зарат чиз нест

گرفتم که سیم و زرت چیز نیست

Чу саъдии забони хушат низ нест ?

چو سعدی زبان خوشت نیز نیست؟