Шунидам ки ноболиғӣ рӯза дошт

شنیدم که نابالغی روزه داشت

Ба сад меҳнат оварад рӯзӣ ба чошт

به صد محنت آورد روزی به چاشت

Ба китобаши он рӯзи соӣқи набард

به کُتابش آن روز سائق نبرد

Бузург омадаш тоъат аз Тифли хирад

بزرگ آمدش طاعت از طفل خرد

Падар дида бӯседу модари сараш

پدر دیده بوسید و مادر سرش

Фишонданд бодому зар бар сараш

فشاندند بادام و زر بر سرش

Чу бар вай гузар кард як нимаи рӯз

چو بر وی گذر کرد یک نیمه روز

Фитод андар ӯ зи оташи меъдаи сӯз

فتاد اندر او ز آتش معده سوز

Ба дил гуфт агар луқма чанде хӯрам

به دل گفت اگر لقمه چندی خورم

Чаҳ донад падари ғайб ё модарам ?

چه داند پدر غیب یا مادرم؟

Чу рӯй писар дар падар буду қавм

چو روی پسر در پدر بود و قوم

Ниҳон хӯрду пайдо ба сари баради савм

نهان خورد و پیدا به سر برد صوم

Ки донад чу дар банди ҳақи нестӣ

که داند چو در بند حق نیستی

Агар бевузӯ дар намози истӣ ?

اگر بی وضو در نماز ایستی؟

Пас ин пер аз он Тифли нодон тар аст

پس این پیر از آن طفل نادان تر است

Ки аз баҳри мардум ба тоъат дар аст

که از بهر مردم به طاعت در است

Калид дар дӯзахаст он намоз

کلید در دوزخ است آن نماز

Ки дар чашми мардуми гузории дароз

که در چشم مردم گزاری دراز

Агар ҷуз ба ҳақ меравад ҷодаи ?ут

اگر جز به حق می‌رود جاده‌ات

Дар оташ фишонанд саҷҷодаи ?ут

در آتش فشانند سجاده‌ات