Яке оҳанӣни панҷа дар Ардабӣл
یکی آهنین پنجه در اردبیل
Ҳаме бигузаронед пилки зи пел
همی بگذرانید پیلک ز پیل
Намад пӯшӣ омад ба ҷангаши фароз
نمد پوشی آمد به جنگش فراز
Ҷавонии ҷаҳони сӯзи пайкори соз
جوانی جهان سوز پیکار ساز
Ба пархош ҷустан чу баҳроми гӯр
به پرخاش جستن چو بهرام گور
Камандӣ ба китфаш бар аз хоми гӯр
کمندی به کتفش بر از خام گور
Чу дид ардабӣлӣ намад пораи пӯш
چو دید اردبیلی نمد پاره پوش
Камон дар зиҳ овараду зиҳро ба гӯш
کمان در زه آورد و زه را به گوش
Ба панҷоҳ тири хадангаши бузад
به پنجاه تیر خدنگش بزد
Ки як чӯба берун нарафт аз намад
که یک چوبه بیرون نرفت از نمد
Даромад нмдпўш чун соми гирд
درآمد نمدپوش چون سام گرد
Ба хами камандаши дароварду барад
به خم کمندش درآورد و برد
Ба лшкргҳши барад ва дар хаймаи даст
به لشکرگهش برد و در خیمه دست
Чу дуздони хӯнӣ ба гардан бибаст
چو دزدان خونی به گردن ببست
Шаб аз ғайрат ва шармсорӣ нахуфт
شب از غیرت و شرمساری نخفت
Саҳаргаҳи парасторӣ аз хайма гуфт
سحرگه پرستاری از خیمه گفت
Ту коҳн ба новак бидӯзӣу тир
تو کآهن به ناوک بدوزی و تیر
Нмдпўшро чун фитодӣ асир ?
نمدپوش را چون فتادی اسیر؟
Шунидам ки мегуфт ва хӯн ме гирист
شنیدم که میگفت و خون میگریست
Ндонӣ ки рӯзи аҷал кас назист ?
ندانی که روز اجل کس نزیست؟
Ман онам ки дар шеваи таъну зарб
من آنم که در شیوهٔ طعن و ضرب
Ба рустам дар омӯзам одоби ҳарб
به رستم در آموزم آداب حرب
Чу бозуии бахтами қавии ҳол буд
چو بازوی بختم قوی حال بود
Ситабрӣ пелам намад ме намӯд
ستبری پیلم نمد مینمود
Кунунам ки дар панҷа ақбил нест
کنونم که در پنجه اقبیل نیست
Намад пеши тирам кам аз пел нест
نمد پیش تیرم کم از پیل نیست
Ба рӯзи аҷали найзаи ҷавшани дард
به روز اجل نیزه جوشن درد
зи пероҳан беаҷал нагзарад
ز پیراهن بی اجل نگذرد
Крои теғи қаҳри аҷал дар қафост
کرا تیغ قهر اجل در قفاست
Бараҳнаи сет агар ҷавшанаш чанд лост
برهنهست اگر جوشنش چند لاست
Вараши бахти ёвар буд , даҳри пушт
ورش بخت یاور بود، دهر پشت
Бараҳна нишоед ба сотўри кишт
برهنه نشاید به ساطور کشت
На доно ба саъй аз аҷали ҷони бабрад
نه دانا به سعی از اجل جان ببرد
На нодон ба носоз хӯрдан бамурд
نه نادان به ناساز خوردن بمرد