Шабӣ кардӣ аз дард паҳлу нахуфт

شبی کُردی از دردِ پهلو نخفت

Табибӣ дар он ноҳит буд ва гуфт

طبیبی در آن ناحیت بود و گفت

Аз ин дасти кови барг руз ме хӯрд

از این دست کاو برگ رَز می‌خورد

Аҷаб дорам ар шаб ба поёни барад

عجب دارم ار شب به پایان بَرَد

Ки дар синаи пайкони тири ттор

که در سینه، پیکانِ تیرِ تتار

Ба аз сиқли мأкўли носозгор

به از ثقلِ مأکولِ ناسازگار

Гар уфтад ба як луқма дар рӯдаи печ

گر افتد به یک لقمه در روده پیچ

Ҳамаи умри нодон бар ояд ба ҳеҷ

همه عمرِ نادان بر آید به هیچ

Қазоро табиби андари он шаб бамурд

قضا را طبیب اندر آن شب بِمُرد

Чиҳил сол аз ин рафту зинда сет кард

چهل سال از این رفت و زنده‌ست کُرد