Яке Тифли дандони бароварда буд

یکی طفل دندان برآورده بود

Падари сар ба фикрати фурӯи барда буд

پدر سر به فکرت فرو برده بود

Ки ман нону барг аз куҷои ормаш ?

که من نان و برگ از کجا آرمش؟

Мурувват набошад ки бгзормш

مروت نباشد که بگذارمش

Чу бечора гуфт ин сухан , назд ҷуфт

چو بیچاره گفت این سخن، نزد جفت

Нигар то зан ӯро чаҳ мардона гуфт :

نگر تا زن او را چه مردانه گفت:

Махӯр ҳавли Иблис то ҷон диҳад

مخور هول ابلیس تا جان دهد

Ҳамон кас ки дандон диҳад нон диҳад

همان کس که دندان دهد نان دهد

Тавоност охири худованди рӯз

تواناست آخر خداوند روز

Ки рӯзии расонад , ту чандини мсўз

که روزی رساند، تو چندین مسوز

Нигорандаи кӯдаки андари шикам

نگارندهٔ کودک اندر شکم

Нависандаи умр ва рӯзӣаст ҳам

نویسنده عمر و روزی است هم

Худовандгорӣ ки абдии харид

خداوندگاری که عبدی خرید

Бидорад , ФкиФи он ки абди офарид

بدارد، فکیف آن که عبد آفرید

Туро нест ин такя бар кирдигор

تو را نیست این تکیه بر کردگار

Ки мамлукро бар худовандгор

که مملوک را بر خداوندگار

Шунидӣ ки дар рӯзгори қадим

شنیدی که در روزگار قدیم

Шудӣ санг дар дасти абдоли сим

شدی سنگ در دست ابدال سیم

Напиндорӣ ин қавл маъқӯл нест

نپنداری این قول معقول نیست

Чу қонеъ шудӣ симу сангат яке аст

چو قانع شدی سیم و سنگت یکی است

Чу Тифл андарун дорад аз ҳирси пок

چو طفل اندرون دارد از حرص پاک

Чаҳ муштии зараши пеши ҳиммат чаҳ хок

چه مشتی زرش پیش همت چه خاک

Хабари даҳ ба дарвеши султони параст

خبر ده به درویش سلطان‌پرست

Ки султони зи дарвеш мискин тараст

که سلطان ز درویش مسکین‌ترست

Гадоро кунад як дирами сими сайр

گدا را کند یک درم سیم سیر

Фаридун ба малики аҷами ним сайр

فریدون به ملک عجم نیم سیر

Нигаҳбонии малик ва давлат балост

نگهبانی ملک و دولت بلاست

Гадо подшоҳаст ва номаш гадост

گدا پادشاه است و نامش گداست

Гадоӣ ки бар хотираш банд нест

گدایی که بر خاطرش بند نیست

Ба аз подшоҳӣ ки хурсанд нест

به از پادشاهی که خرسند نیست

Бхсбнди хуши рӯстоӣу ҷуфт

بخسبند خوش روستایی و جفت

Ба завқӣ ки султон дар айвон нахуфт

به ذوقی که سلطان در ایوان نخفت

Агар подшоҳаст вагар пинаи дуз

اگر پادشاه است و گر پینه‌دوز

Чу хуфтанд гардад шаб ҳар ду рӯз

چو خفتند گردد شب هر دو روز

Чу сайлоб хоб омаду марди барад

چو سیلابِ خواب آمد و مرد برد

Чаҳ бар тахти султон , чаҳ бар дашт кард

چه بر تخت سلطان، چه بر دشت کرد

Чу бинии тавонгари сар аз кибри маст

چو بینی توانگر سر از کبر مست

Бирав шукр яздон кун эй тангдаст

برو شکر یزدان کن ای تنگدست

Надории биҳамдиллоҳи он дастрас

نداری بحمدالله آن دسترس

Ки бархезад аз дастати озори кас

که برخیزد از دستت آزار کس