Марои ҳоҷеи шона оҷ дод

مرا حاجیی شانهٔ عاج داد

Ки раҳмат бар ахлоқи ҳуҷҷоҷи бод

که رحمت بر اخلاق حجاج باد

Шунидам ки бории сагами хонда буд

شنیدم که باری سگم خوانده بود

Ки аз ман ба навъе дилаши монда буд

که از من به نوعی دلش مانده بود

Биндохтми шона кин устихон

بینداختم شانه کاین استخوان

Наме боядам дигарам саг махон

نمی‌بایدم دیگرم سگ مخوان

Мапиндор чун сирка худ хӯрам

مپندار چون سرکهٔ خود خورم

Ки ҷаври худованди ҳалво барам

که جور خداوند حلوا برم

Қаноат кун эй нафас бар андакӣ

قناعت کن ای نفس بر اندکی

Ки султону дарвеши бинии яке

که سلطان و درویش بینی یکی

Чаро пеши хусрав ба хоҳиш рӯй

چرا پیش خسرو به خواهش روی

Чу як сӯ наҳодӣ тамаъ , хусравӣ

چو یک سو نهادی طمع، خسروی

Вагар худ парастии шикам табла кун

وگر خود پرستی شکم طبله کن

Дар хонаи ин ва он қибла кун

در خانهٔ این و آن قبله کن