Яке пеши Довӯд тоӣӣ нишаст
یکی پیش داود طائی نشست
Ки дидам фалони сӯфии афтодаи маст
که دیدم فلان صوفی افتاده مست
Қии олӯдаи дастору пероҳанаш
قی آلوده دستار و پیراهنش
Гуруҳеи сегон ҳалқаи пиромнш
گروهی سگان حلقه پیرامنش
Чу пер аз ҷавони ин ҳикоят шунид
چو پیر از جوان این حکایت شنید
Ба озор аз ӯ рӯй дар ҳам кашид
به آزار از او روی در هم کشید
Замонӣ бар ошуфт ва гуфт эй рафиқ
زمانی بر آشفت و گفت ای رفیق
Ба кор ояд имрӯзи ёри шафиқ
به کار آید امروز یار شفیق
Бирав зони мақом шанеъаш биор
برو زآن مقام شنیعش بیار
Ки дар шаръ наҳйаст ва дар хирқаи ор
که در شرع نهی است و در خرقه عار
Ба пушташ даровар чу мардон ки маст
به پشتش در آور چو مردان که مست
Аннан саломат надорад ба даст
عنان سلامت ندارد به دست
Ниўшндаҳ шуд зини сухани тнгдл
نیوشنده شد زین سخن تنگدل
Ба фикрат фурӯ рафт чун хар ба гул
به فکرت فرو رفت چون خر به گل
На Зуҳра ки фармон нагирад ба гӯш
نه زهره که فرمان نگیرد به گوش
На ёро ки масти андари орад ба дӯш
نه یارا که مست اندر آرد به دوش
Замонӣ бипечед ва дармон надид
زمانی بپیچید و درمان ندید
Раҳ сар кашӣдан з фармон надид
ره سر کشیدن ز فرمان ندید
Миёни баст ва беихтиёраш ба дӯш
میان بست و بی اختیارش به دوش
Дар овараду шаҳрӣ бар ӯ оми ҷӯш
در آورد و شهری بر او عام جوش
Яке таъна мезад ки дарвеши байн
یکی طعنه میزد که درویش بین
Зиҳии порсоёни покизаи дайн !
زهی پارسایان پاکیزه دین!
Яке суфиёни байн ки мехӯрда анд
یکی صوفیان بین که می خوردهاند
Мураққаъ ба сикӣ гарав карда анд
مرقع به سیکی گرو کردهاند
Ишорати кунони ин ва онро ба даст
اشارت کنان این و آن را به دست
Ки он сар гаронаст ва ин ним маст
که آن سر گران است و این نیم مست
Ба гардан бар аз ҷаври душмани ҳисом
به گردن بر از جور دشمن حسام
Ба аз шнъти шаҳру ҷӯши авом
به از شنعت شهر و جوش عوام
Бало диду рӯзӣ ба меҳнат гузошт
بلا دید و روزی به محنت گذاشت
Ба нокоми барадаш ба ҷое ки дошт
به ناکام بردش به جایی که داشت
Шаб аз фикрат ва ноМуродӣ нахуфт
شب از فکرت و نامرادی نخفت
Дигар рӯзи пераш ба таълим гуфт
دگر روز پیرش به تعلیم گفت
Марези обрӯии бародар ба кӯй
مریز آبروی برادر به کوی
Ки даҳрат наризад ба шаҳри обрӯӣ
که دهرت نریزد به شهر آبروی