Чунин гуфт перии писандидаи ҳуш
چنین گفت پیری پسندیده هوش
Хуш ояд суханҳои перон ба гӯш
خوش آید سخنهای پیران به گوش
Ки дар ҳинд рафтам ба кунҷии фароз
که در هند رفتم به کنجی فراز
Чаҳ дидам ? чу ялдои сиёҳии дароз
چه دیدم؟ چو یلدا سیاهی دراز
Ту гуфтӣ ки ъФрити билқис буд
تو گفتی که عفریت بلقیس بود
Ба зиштии намӯдори Иблис буд
به زشتی نمودار ابلیس بود
Дар оғӯши ваии духтарӣ чун қамар
در آغوش وی دختری چون قمر
Фурӯи бардаи дандон ба лбҳош дар
فرو برده دندان به لبهاش در
Чунон тангаш оварда андари канор
چنان تنگش آورده اندر کنار
Ки пиндории аллили иғшии алнҳор
که پنداری اللیل یغشی النهار
Марои амри маърӯф доман гирифт
مرا امر معروف دامن گرفت
Фузули оташии гашт ва дар ман гирифт
فضول آتشی گشت و در من گرفت
Талаб кардам аз пеш ва пас чӯбу санг
طلب کردم از پیش و پس چوب و سنگ
Ки эй нои худои тарс беному нанг
که ای نا خدا ترس بی نام و ننگ
Ба тшниъу дашному ошӯбу заҷр
به تشنیع و دشنام و آشوب و زجر
Сипед аз сияҳ фарқ кардам чу фаҷр
سپید از سیه فرق کردم چو فجر
Шуд он абри нохуши зи болои боғ
شد آن ابر ناخوش ز بالای باغ
Падед омад он байза аз зери зоғ
پدید آمد آن بیضه از زیر زاغ
зи лои ҳавлами он дев ҳайкал биҷуст
ز لا حولم آن دیو هیکل بجست
Парии пайкари андар ман овехт даст
پری پیکر اندر من آویخت دست
Ки эй зарқи саҷҷодаи далқи пӯш
که ای زرق سجادهٔ دلق پوش
Сияҳи кори днёхри дайни фуруш
سیهکار دنیاخر دینفروش
Марои умрҳо дили зи кафи рафта буд
مرا عمرها دل ز کف رفته بود
Бар ин шахсу ҷон бар ваии ошуфта буд
بر این شخص و جان بر وی آشفته بود
Кунун пухта шуд луқмаи хоми ман
کنون پخته شد لقمه خام من
Ки гармаш ба дар кардӣ аз коми ман
که گرمش به در کردی از کام من
Тазаллум баровард ва фарёд хонд
تظلم برآورد و فریاد خواند
Ки шафқат бар афтод ва раҳмат намонад
که شفقت بر افتاد و رحمت نماند
Намонад аз ҷавонон касе дастгир
نماند از جوانان کسی دستگیر
Ки бстондм дод аз ин марди пер ?
که بستاندم داد از این مرد پیر؟
Ки шармаш наёяд зи перии ҳаме
که شرمش نیاید ز پیری همی
Задани даст дар стар номаҳрамӣ
زدن دست در ستر نامحرمی
Ҳаме кард фарёду доман ба чанг
همی کرد فریاد و دامن به چنگ
Марои мондаи сар дар гиребони зи нанг
مرا مانده سر در گریبان ز ننگ
Фурӯ гуфт ақлам ба гӯши замир
فرو گفت عقلم به گوش ضمیر
Ки аз ҷомаи беруни рӯми ҳамчуи сайр
که از جامه بیرون روم همچو سیر
На хасмӣ ки бо ӯ броиӣ ба дов
نه خصمی که با او برآیی به داو
Бигардонадат гирди гетӣ ба гов
بگرداندت گرد گیتی به گاو
Бараҳна давон рафтам аз пеши зан
برهنه دوان رفتم از پیش زن
Ки дар даст ӯ ҷомаи беҳтар ки ман
که در دست او جامه بهتر که من
Пас аз муддатӣ кард бар ман гузор
پس از مدتی کرد بر من گذار
Ки медонем ? гуфтамаш зинҳор !
که میدانیم؟ گفتمش زینهار!
Ки ман тавба кардам ба дасти ту бар
که من توبه کردم به دست تو بر
Ки гирд фузулӣ нигарадам дигар
که گرد فضولی نگردم دگر
Касеро наёяд чунин кори пеш
کسی را نیاید چنین کار پیش
Ки оқил нишинад пас кори хеш
که عاقل نشیند پس کار خویش
Аз он шнъти ин панди бардоштам
از آن شنعت این پند برداشتم
Дигар дида нодида ингоштам
دگر دیده نادیده انگاشتم
Забон дар каш ар ақли дорӣу ҳуш
زبان در کش ار عقل داری و هوش
Чу саъдии сухани гӯии вар на хамӯш
چو سعدی سخن گوی ور نه خموش