Шунидам ки аз порсоёни яке

شنیدم که از پارسایان یکی

Ба таййибат бихандед бо кӯдакӣ

به طیبت بخندید با کودکی

Дигар порсоён хилват нишин

دگر پارسایان خلوت نشین

Ба айбаш фитоданд дар пӯстин

به عیبش فتادند در پوستین

Ба охир намонад ин ҳикоят наҳуфт

به آخر نماند این حکایت نهفت

Ба соҳиби назар боз гуфтанд ва гуфт

به صاحب نظر باز گفتند و گفت

Мдри парда бар ёри шӯридаи ҳол

مدر پرده بر یار شوریده حال

На таййибат ҳаромасту ғайбати ҳалол !

نه طیبت حرام است و غیبت حلال!