Агар пой дар домани оре чу кӯҳ

اگر پای در دامن آری چو کوه

Сарати з осмон бугзарад дар шиква

سرت ز آسمان بگذرد در شکوه

Забони даракаш эй мард бисёр дон

زبان درکش ای مردِ بسیار‌دان

Ки фардо қалам нест бар бе забон

که فردا قلم نیست بر بی‌زبان

Садафи вори гавҳаршиносони роз

صدف‌وار گوهرشناسانِ راز

Даҳони ҷуз ба лؤлؤ накарданд боз

دهان جز به لؤلؤ نکردند باز

Фаровон сухан бошад окандаи гӯш

فراوان‌سخن باشد آکنده‌گوش

Насиҳат нагирад магар дар хамӯш

نصیحت نگیرد مگر در خموش

Чу хоҳӣ ки гӯйии нафас бар нафас

چو خواهی که گویی نفس بر نفس

Ҳаловат наёбӣ зи гуфтори кас

حلاوت نیابی ز گفتارِ کس

Набояд сухан гуфт носохта

نباید سخن گفت ناساخته

Нишоед баридан нияндохта

نشاید بریدن نینداخته

Таъаммули кунон дар хатоу савоб

تأمّل‌کنان در خطا و صواب

Ба аз жожхоёни ҳозири ҷавоб

به از ژاژخایانِ حاضر‌جواب

Камоласт дар нафаси инсони сухан

کمال است در نفسِ انسان سخُن

Ту худро ба гуфтор ноқис макун

تو خود را به گفتار ناقص مکُن

Кам овоз ҳаргиз набинӣ хаҷал

کم‌آواز هرگز نبینی خجل

Ҷӯии машки беҳтар ки як тӯдаи гул

جوی مشک بهتر که یک توده گل

Ҳазар кун зи нодони даҳ мурдаи гӯй

حذر کن ز نادانِ ده‌مَرده‌گوی

Чу донои яке гӯйу парвардаи гӯй

چو دانا یکی گوی و پرورده گوی

Сад андохтии тир ва ҳар сад хатост

صد انداختی تیر و هر صد خطاست

Агар ҳӯшмандӣ як андозу рост

اگر هوشمندی یک انداز و راست

Чаро гуяд он чиз дар хФиаҳи мард

چرا گوید آن چیز در خفیه مرد

Кигар фош гардад шавад рӯй зард ?

که گر فاش گردد شود روی‌زرد؟

Макун пеши девори ғайбати басӣ

مکن پیشِ دیوار غیبت بسی

Буд каз пасаш гӯш дорад касе

بود کز پسش گوش دارد کسی

Даруни дилат шҳрбндаст роз

درونِ دلت شهربند است راز

Нигар то набинад дар шаҳри боз

نگر تا نبیند درِ شهر باز

Аз он марди донои даҳони дӯхтаи сет

از آن مردِ دانا دهان‌دوخته‌است

Ки бинад ки шамъ аз забони сӯхтаи сет

که بیند که شمع از زبان سوخته‌است