Фаридуни вазирӣ писандида дошт

فریدون وزیری پسندیده داشت

Ки равшани дилу дурбин дида дошт

که روشن دل و دوربین دیده داشت

Ризои ҳақи аввал нигаҳ доштӣ

رضای حق اول نگه داشتی

Дигар поси фармон шаҳ доштӣ

دگر پاس فرمان شه داشتی

Наад омили сифла бар халқи ранҷ

نهد عامل سفله بر خلق رنج

Ки тадбир маликасту тавфири ганҷ

که تدبیر ملک است و توفیر گنج

Агар ҷониби ҳақи надории нигоҳ

اگر جانب حق نداری نگاه

Газандати расонади ҳам аз подшоҳ

گزندت رساند هم از پادشاه

Яке рафт пеши малики бомдод

یکی رفت پیش ملک بامداد

Ки ҳар рӯзати осоишу коми бод

که هر روزت آسایش و کام باد

Ғараз машну аз ман насиҳат пазир

غرض مشنو از من نصیحت پذیر

Туро дар ниҳон душманаст ин вазир

تو را در نهان دشمن است این وزیر

Кас аз хос лашкар намонда сету ом

کس از خاص لشکر نمانده‌ست و عام

Ки симу зар аз вай надорад ба вом

که سیم و زر از وی ندارد به وام

Ба шартӣ ки чун шоҳи гардани фароз

به شرطی که چون شاه گردن فراز

Бимирад , диҳанд он зару сими боз

بمیرد، دهند آن زر و سیم باز

Нахоҳад туро зиндаи ин худпараст

نخواهد تو را زنده این خودپرست

Мабодо ки нақдаш наёяд ба даст

مبادا که نقدش نیاید به دست

Яке сӯии дастури давлати паноҳ

یکی سوی دستور دولت پناه

Ба чашми сиёсат нигаҳ кард шоҳ

به چشم سیاست نگه کرد شاه

Ки дар сӯрати дӯстони пеши ман

که در صورت دوستان پیش من

Ба хотир чарое бади андеши ман ?

به خاطر چرایی بد اندیش من؟

Замини пеш тахташ бабўсед ва гуфт

زمین پیش تختش ببوسید و گفت

Нишоед чу пурседӣ акнӯн наҳуфт

نشاید چو پرسیدی اکنون نهفت

Чунин хоҳам эй номвари подшоҳ

چنین خواهم ای نامور پادشاه

Ки бошанд хилқати ҳамаи неки хоҳ

که باشند خلقت همه نیک خواه

Чу маргат буд ваъдаи сими ман

چو مرگت بود وعدهٔ سیم من

Бақо беш хоҳандат аз бими ман

بقا بیش خواهندت از بیم من

Нахоҳӣ ки мардум ба сидқу ниёз

نخواهی که مردم به صدق و نیاز

Сарат сабз хоҳанду умрати дароз ?

سرت سبز خواهند و عمرت دراز؟

Ғанимат шуморанд мардони дуо

غنیمت شمارند مردان دعا

Ки ҷавшан буд пеши тири бало

که جوشن بود پیش تیر بلا

Писандид аз ӯ шаҳриёр ончӣ гуфт

پسندید از او شهریار آنچه گفت

Гули рӯйиш аз тозагии бршкФт

گل رویش از تازگی برشکفت

зи қадару маконе ки дастур дошт

ز قدر و مکانی که دستور داشت

Маконаши биФзўду қадараши фаррошат

مکانش بیفزود و قدرش فراشت

Бади андешро заҷр ва тأдиб кард

بد اندیش را زجر و تأدیب کرد

Пушаймонӣ аз гуфта хеш хӯрд

پشیمانی از گفتهٔ خویش خورد

Надидам зи ғаммози саргашта тар

ندیدم ز غماز سرگشته‌تر

Нигуни толеъу бахти баргашта тар

نگون طالع و بخت برگشته‌تر

зи нодонӣу тира рое ки ӯст

ز نادانی و تیره رایی که اوست

Хилофи афканд дар миёни ду дӯст

خلاف افکند در میان دو دوست

Кунанд ин ва он хуш дигар бораи дил

کنند این و آن خوش دگر باره دل

Ваии андари миёни кӯри бахту хаҷал

وی اندر میان کور بخت و خجل

Миёни ду каси оташ афрӯхтан

میان دو کس آتش افروختن

На ақласт ва худ дар миён сӯхтан

نه عقل است و خود در میان سوختن

Чу саъдӣ касе завқ хилват чашид

چو سعدی کسی ذوق خلوت چشید

Ки аз ҳар ки олами забони дркшид

که از هر که عالم زبان درکشید

Бигӯӣ ончии донеи сухани сӯдманд

بگوی آنچه دانی سخن سودمند

Вагар ҳеҷ касро наёяд писанд

وگر هیچ کس را نیاید پسند

Ки фардои пушаймони براردи хурӯш

که فردا پشیمان برآرد خروش

Ки оўх чаро ҳақ накардам ба гӯш ?

که آوخ چرا حق نکردم به گوش؟