Яке сӯратӣ дид соҳиби ҷамол
یکی صورتی دید صاحب جمال
Бгрдидш аз шӯриши ишқи ҳол
بگردیدش از شورشِ عشقْ حال
Бар андохти бечораи чандон арақ
بر انداخت بیچاره چندان عرق
Ки шабнам бар Урдӣбиҳиштии варақ
که شبنم بر اردیبهشتی ورق
Гузар кард Буқрот бар ваии савор
گذر کرد بقراط بر وی سوار
Бипурсед кинро чаҳ афтодаи кор ?
بپرسید کاین را چه افتاده کار؟
Касе гуфташ ин обид ӣ порсои сет
کسی گفتش این عابدی پارساست
Ки ҳаргизи хатоеи зи дасташи нхост
که هرگز خطایی ز دستش نخاست
Равад рӯзу шаб дар биёбону кӯҳ
رود روز و شب در بیابان و کوه
зи суҳбати гурезон , зи мардуми сутӯҳ
ز صحبت گریزان، ز مردم ستوه
Рабӯдаи сети хотири фиребии дилаш
ربودهست خاطرفریبی دلش
Фурӯи рафтаи пои назар дар гулаш
فرو رفته پای نظر در گلش
Чу ояд зи халқаши маломат ба гӯш
چو آید ز خلقش ملامت به گوش
Бгрид ки чанд аз маломат ? хамӯш
بگرید که چند از ملامت؟ خموش
магӯӣ ар бинолам ки маъзӯр нест
مگوی ار بنالم که معذور نیست
Ки фарёди м аз иллатӣ давр нест
که فریادم از علتی دور نیست
На ин нақш дил мерибоед зи даст
نه این نقشْ دل میرباید ز دست
Дил он мерибоед ки ин нақши баст
دل آن میرباید که این نقش بست
Шунид ин сухани марди кори озмоӣ
شنید این سخن مرد کار آزمای
Куҳансоли парвардаи пухтаи рой
کهنسال پروردهٔ پختهرای
Бигуфт ар чаҳ сят никуӣ равад
بگفت ار چه صیت نکویی رود
На бо ҳар касе ҳар чаҳ гӯйӣ равад
نه با هر کسی هر چه گویی رود
Нигорандаро худ ҳамин нақш буд
نگارنده را خود همین نقش بود
Ки шӯридаро дил ба яғмои рабӯд ?
که شوریده را دل به یغما ربود؟
Чаро Тифли як рӯзаи ҳушаши набард ?
چرا طفل یک روزه هوشش نبرد؟
Ки дар сунъ дидан чаҳ болиғ чаҳ хирад
که در صنع دیدن چه بالغ چه خرد
Муҳаққиқ ҳамон бинад андари абл
محقق همان بیند اندر ابل
Ки дар хубрӯёни чину чгл
که در خوبرویان چین و چگل
Ниқобӣаст ҳар сатри ман зини ктиб
نقابی است هر سطر من زین کتیب
Фурӯи ҳашта бар оризии дили фиреб
فرو هشته بر عارضی دل فریب
Маъонӣаст дар зери ҳарфи сиёҳ
معانی است در زیر حرف سیاه
Чу дар пардаи маъшӯқ ва дар меғи моҳ
چو در پرده معشوق و در میغ ماه
Дар авроқ саъдӣ нагунҷад малол
در اوراق سعدی نگنجد ملال
Ки дорад пас пардаи чандини ҷамол
که دارد پس پرده چندین جمال
Маро кин суханҳост маҷлис фурӯз
مرا کاین سخنهاست مجلس فروز
Чу оташ дар ӯ равшаноӣу сӯз
چو آتش در او روشنایی و سوز
Наранҷам зи хасмон агар бар тапанд
نرنجم ز خصمان اگر بر تپند
Каз ин оташи порсӣ дар табанд
کز این آتش پارسی در تبند