Яке хуби халқи халқи пӯш буд
یکی خوبخلقِ خَلَقپوش بود
Ки дар Мисри як чанд хомӯш буд
که در مصر یکچند خاموش بود
Хирадманди мардуми зи наздику давр
خردمند مردم ز نزدیک و دور
Ба гардиш чу парвонаи ҷӯёни нур
به گِردش چو پروانه جویانِ نور
Тафаккури шабӣ бо дил хеш кард
تفکّر شبی با دلِ خویش کرد
Ки пӯшидаи зер забонаст мард
که پوشیده زیرِ زبان است مرد
Агар ҳамчунин сар ба худ дар барам
اگر همچنین سر به خود دربَرم
Чаҳ донанд мардум ки донишварам ?
چه دانند مردم که دانشوَرم؟
Сухан гуфт ва душман бидонасту дӯст
سخن گفت و دشمن بدانست و دوست
Ки дар Мисри нодонтар аз вай ҳам ӯст
که در مصر نادانتر از وی هماوست
Ҳузураш парешон шуду кори зишт
حضورش پریشان شد و کار زشت
Сафар кард ва бар тоқи масҷиди набшат
سفر کرد و بر طاقِ مسجد نبشت
Дар ойӣнагар хештан дидамӣ
در آیینه گر خویشتن دیدمی
Ба бе донишии пардаи ндридмӣ
به بیدانشی پرده ندریدمی
Чунин зишт аз он пардаи бардоштам
چنین زشت از آن پرده برداشتم
Ки худро накӯ рӯй пиндоштам
که خود را نکوروی پنداشتم
Кам овозро бошад овозаи тез
کمآواز را باشد آوازه تیز
Чу гуфтӣу равнақи нмондти гурез
چو گفتی و رونق نماندت گریز
Туро хомшӣ эй худованди ҳуш
تو را خامشی ای خداوندِ هوش
Виқорасту нои аҳлро пардаи пӯш
وقار است و نااهل را پردهپوش
Агар олимии ҳайбат худ мабар
اگر عالِمی هیبتِ خود مبَر
Вагар ҷоҳилии пардаи худ мдр
وگر جاهلی پردهٔ خود مدَر
Замири дил хеш манимоӣ зуд
ضمیرِ دلِ خویش منمای زود
Ки ҳар гуҳ ки хоҳӣ туоне намӯд
که هر گه که خواهی توانی نمود
Валикин чу пайдо шавад рози мард
ولیکن چو پیدا شود رازِ مرد
Ба кӯшиш нишоед ниҳон боз кард
به کوشش نشاید نهان باز کرد
Қалами сари султон чаҳ некӯ наҳуфт
قلم سِرِّ سلطان چه نیکو نهفت
Ки то корд бар сар набӯдаш нагуфт
که تا کارد بر سر نبودش نگفت
Бҳоем хамӯшанд ва гуё башар
بهایم خموشند و گویا بشر
Забони бастаи беҳтар ки гуё ба шар
زبانبسته بهتر که گویا به شر
Чу мардум сухан гуфт бояд ба ҳуш
چو مردم سخن گفت باید به هوش
Вагар на шудан чун бҳоем хамӯш
وگرنه شدن چون بهایم خموش
Ба нутқасту ақли одамии зодаи фош
به نطق است و عقل آدمیزاده فاش
Чу тӯтии сухангӯӣ нодон мабош
چو طوطی سخنگوی نادان مباش
Ба нутқи одамӣ беҳтараст аз дўоб
به نطق آدمی بهتر است از دواب
Дўоб аз ту ба гар нагӯйӣ савоб
دواب از تو به گر نگویی صواب