Нахуст ӯ иродат ба дил дар ниҳод

نخست او ارادت به دل در نهاد

Пас ин банда бар остони сари ниҳод

پس این بنده بر آستان سر نهاد

Гар аз ҳақ на тавфиқ хайрӣ расад

گر از حق نه توفیق خیری رسد

Кӣ аз бандаи чизе ба ғайриӣ расад ?

کی از بنده چیزی به غیری رسد؟

Забонро чаҳ бинӣ ки иқрор дод

زبان را چه بینی که اقرار داد

Бибин то забонро ки гуфтор дод

ببین تا زبان را که گفتار داد

Дар маърифати дида одамӣ аст

در معرفت دیدهٔ آدمی است

Ки багушӯда бар осмон ва замӣ аст

که بگشوده بر آسمان و زمی است

Кяти фаҳм будӣ нишебу фароз

کیت فهم بودی نشیب و فراز

Гар ин дар накардӣ ба рӯй ту боз ?

گر این در نکردی به روی تو باز؟

Сар овараду даст аз адам дар вуҷӯд

سر آورد و دست از عدم در وجود

Дар ин ҷӯад биниҳод ва дар он суҷуд

در این جود بنهاد و در آن سجود

Вагарна кӣ аз даст ҷӯад омадӣ ?

وگرنه کی از دست جود آمدی؟

Маҳоласт каз сар суҷуд омадӣ

محال است کز سر سجود آمدی

Ба ҳикмат забон доду гӯши офарид

به حکمت زبان داد و گوش آفرید

Ки бошанд сандӯқи дилро калид

که باشند صندوق دل را کلید

Агар на забони қиссаи бардоштӣ

اگر نه زبان قصه برداشتی

Кас аз сари дил кӣ хабар доштӣ ?

کس از سر دل کی خبر داشتی؟

Вагар нестии саъии ҷосуси гӯш

وگر نیستی سعی جاسوس گوش

Хабар кӣ раседӣ ба султони ҳуш

خبر کی رسیدی به سلطان هوش

Марои лафзи ширин хонанда дод

مرا لفظ شیرین خواننده داد

Туро самъу идрок донанда дод

تو را سمع و ادراک داننده داد

Мудоми ин ду чун ҳоҷибон бар даранд

مدام این دو چون حاجبان بر درند

зи султон ба султон хабар ме баранд

ز سلطان به سلطان خبر می‌برند

Чаҳ андешӣ аз худ ки феълам накӯаст ?

چه اندیشی از خود که فعلم نکوست؟

Аз он дар нигаҳ кун ки тавфиқ ӯст

از آن در نگه کن که توفیق اوست

Баради бўстонбон ба айвони шоҳ

برد بوستانبان به ایوان شاه

Ба нўбоўаҳи гули ҳам зи бустони шоҳ

به نوباوه گل هم ز بستان شاه