Шаб аз баҳр осоиш туасту рӯз
شب از بهر آسایش توست و روز
Маи равшану меҳр гетӣ фурӯз
مه روشن و مهر گیتیفروز
Сипеҳр аз барои ту фарроши вор
سپهر از برای تو فراش وار
Ҳаме густаранд бисоти баҳор
همیگستراند بساط بهار
Агар бод ва барфасту борону меғ
اگر باد و برف است و باران و میغ
Вагар раъд чавгон занад , барқи теғ
وگر رعد چوگان زند برق تیغ
Ҳамаи кордорони Фрмонбрнд
همه کارداران فرمانبرند
Ки тухми ту дар хок ме парваранд
که تخم تو در خاک میپرورند
Агар ташнаи Монии зи сахтии мҷўш
اگر تشنه مانی، ز سختی مجوش
Ки саққои абри обати орад ба дӯш
که سقای ابر آبت آرد به دوش
з хок оварад рангу буиу таом
ز خاک آورد رنگ و بوی و طعام
Тмошогаҳи дидау мағзу ком
تماشاگه دیده و مغز و کام
Асал додат аз наҳл ва ман аз ҳаво
عسل دادت از نحل و من از هوا
Рутаб додат аз нахлу нахл аз навай
رطب دادت از نخل و نخل از نوی
Ҳамаи нхлбндони бхоинди даст
همه نخلبندان بخایند دست
зи ҳайрат ки нахлии чунин кас набаст
ز حیرت که نخلی چنین کس نبست!
Хуру моҳу парвин барои тавонад
خور و ماه و پروین برای تواند
Қнодили сақф сарой тавонад
قنادیلِ سقف سرای تواند
зи хорат гул оварад ва аз нофаи машк
ز خارت گل آورد و از نافه مشک
Зар аз кону баргтар аз чӯби хушк
زر از کان و برگ ِ تر از چوب خشک
Ба дасти худати чашму абрӯи нигошт
به دست خودت چشم و ابرو نگاشت
Ки муҳаррам ба ағёр натавон гузошт
که محرم به اغیار نتوان گذاشت
Тавоно ки ӯ нозанини пурвирд
توانا که او نازنین پرورد
Ба алвони неъмати чунин пурвирд
به الوان نعمت چنین پرورد
Ба ҷон гуфт бояд нафас бар нафас
به جان گفت باید نفس بر نفس
Ки шукраш на кор забонасту бас
که شکرش نه کار زبان است و بس
Худоёи дилам хӯн шуду дидаи риш
خدایا دلم خون شد و دیده ریش
Ки май байнами анъомат аз гуфт беш
که میبینم انعامت از گفت بیش
Нагӯям даду дому мӯру смк
نگویم دد و دام و مور و سمک
Ки фавҷи малоик бар авҷи фалак
که فوج ملائک بر اوج فلک
Ҳанузат сипос андакӣ гуфта анд
هنوزت سپاس اندکی گفتهاند
зи биўри ҳазорон яке гуфта анд
ز بیوَر هزاران یکی گفتهاند
Бирав саъдёи даст ва дафтар бишӯй
برو سعدیا دست و دفتر بشوی
Ба роҳӣ ки поён надорад мапуӣ
به راهی که پایان ندارد مپوی